Αναλυτικά όσα είπε:
Για την απόφαση να αποσυρθεί από την ενεργό δράση: «Ήταν κάτι που το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ήξερα, δηλαδή, πως θα παίξω μία χρονιά ακόμα. Ήταν πάρα πολύ συνειδητή απόφαση. Δεν το έχω μετανιώσει φυσικά, στηρίζω 100% την επιλογή μου. Έχω περάσει πολύ όμορφα μέσα απ’ τον αθλητισμό, ήταν και θα είναι όλη μου η ζωή. Έχω μεγαλώσει μέσα στον αθλητισμό, έχω πάρει πάρα πολλές δεξιότητες, έχω ζήσει πολύ όμορφες στιγμές.
Θα ήμουν αχάριστη αν έλεγα στο μέλλον ότι το μετάνιωσα. Όλα τα όμορφα κάποια στιγμή τελειώνουν. Ο κάθε αθλητής αποφασίζει και αντιλαμβάνεται ο ίδιος πότε έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσει. Προσωπικά, θεωρώ πως ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για ‘μένα. Έδωσα τα πάντα, δεν κράτησα τίποτα, έδωσα και πήρα, οπότε είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, ανεξαρτήτως αν σωματικά φαίνεται πως είχαν κι άλλα να δώσω. Το πνευματικό είναι το πιο σημαντικό σε αυτές στις περιπτώσεις».
Για το αν το σωματικό ήταν το κριτήριο με το οποίο πήρε αυτήν την απόφαση: «Εμένα προσωπικά το σώμα μου δε με πρόδωσε μέχρι και την τελευταία στιγμή, ήμουν σε καλή κατάσταση, ίσως γιατί ήμουν συνεπής όλα αυτά τα χρόνια και τυχερή γιατί δεν είχα τραυματισμούς. Από άποψη φυσικής κατάστασης, ήθελα να είμαι στην καλύτερη κατάσταση όταν αποσυρθώ. Δεν είχα στο μυαλό μου να τελειώσω όταν δεν πηγαίνει άλλο το σώμα. Ήταν καθαρά πνευματικό το θέμα. Δόξα τω θεώ, είχα την ωριμότητα να αντιληφθώ πότε είχε έρθει αυτή η στιγμή. Είμαι τυχερή σε αυτό θεωρώ».
Για τα συναισθήματά της: «Είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα. Νομίζω πως με τον καιρό θα αλλάζουν. Επειδή είμαι πάρα πολύ γεμάτη απ’ όλη την πορεία μου στο μπάσκετ και τόσο χαρούμενη για όλα αυτά τα χρόνια, δε μπορώ να πω ότι αισθάνομαι στεναχώρια ή λύπη που δε θα είμαι πλέον μέσα στα παρκέ. Είμαι πολύ ευγνώμων για όλα αυτά που έχω περάσει. Πραγματικά αισθάνομαι πάρα πολύ όμορφα. Είμαι πλήρης».
Για το τι κρατάει απ’ την όλη πορεία της: «Είναι πάρα πολλές οι όμορφες στιγμές. Κρατάω τις στιγμές, τους ανθρώπους, τις σχέσεις που έχω αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια από συμπαίκτριες, προπονητές, φιλάθλους, γιατί αυτό είναι που μένει στο τέλος. Καλά τα τρόπαια, αλλά στο τέλος οι σχέσεις είναι αυτές που μετρούν».
Για το αν όταν ξεκινούσε την επαγγελματική της καριέρα πίστευε ότι θα έχει τέτοια πορεία στο άθλημα: «Όταν παίζεις, θέλεις να δίνεις πάντα τον καλύτερο σου εαυτό. Κάνεις αυτό που αγαπάς, το κάνεις επαγγελματικά και θες να το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς. Όταν έβαλα προτεραιότητά μου το μπάσκετ, προσπαθούσα καθημερινά να βελτιώνομαι και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Σίγουρα ήθελα να είμαι σε ομάδες με υψηλούς στόχους και σε έναν μεγάλο βαθμό ήμουν. Στην πορεία “χτίζεις” πάνω σε αυτό. Σίγουρα όταν ξεκίνησα απ’ τον Ατρόμητο Πειραιώς δεν είχα κάτι τέτοιο στο μυαλό μου, απλά ήθελα να παίζω μπάσκετ».
Για το ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή στην καριέρα της: «Καλές στιγμές είναι πάρα πολλές. Σίγουρα υπάρχουν και “κακές”, απλά είναι τόσο έντονες οι καλές που τις υποσκιάζουν εκείνες. Όλα αυτά τα χρόνια όταν βρίσκεσαι σε έναν ζωντανό οργανισμό όπως είναι μια ομάδα και συναναστρέφεσαι με τόσο πολύ κόσμο, καλώς ή κακώς κάποια στιγμή θα έρθει η διαφωνία. Τέτοιου είδους στιγμές υπήρξαν και θα υπάρχουν πάντα, είναι λογικό.
Σημαντικό είναι πως υπάρχει ένας κοινός στόχος και, από ‘κει και πέρα, συνεχίζεις βλέποντας το καλό της ομάδας. Δεν είναι, όμως, αυτές που μένουν. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν νίκες, ήττες, πρωταθλήματα, αλλά δε μπορώ να ξεχωρίσω κάτι. Απ’ τα δύσκολα παίρνεις και μαθήματα».
Για το ποιες παίκτριες είχε ως πρότυπα μικρή: «Την Αναστασία Κωστάκη και την Ανθή Παπαηλία. Είχα την τύχη και την τιμή να τις έχω και συμπαίκτριες. Αυτό που αποκόμισα από εκείνες ήταν ο επαγγελματισμός τους, όχι τόσο εντός γηπέδου, όσο εκτός. Δηλαδή το πόσο πολύ πρόσεχαν τον εαυτό τους, τη διατροφή τους, τον τρόπο και τη στάση ζωής που πρέπει να έχεις ένας επαγγελματίας αθλητής.
Ειδικά απ’ την Ανθή έχω τόσα πολλά να θυμάμαι. Ο επαγγελματισμός της μες στο γήπεδο, ότι έδινε τα πάντα, το 100%. Επειδή την έζησα στη δύση της καριέρας της, κρατάω το ότι δεν τα παρατούσε ούτε στο ελάχιστο. Απ’ την ώρα που έμπαινε στο παρκέ μέχρι την ώρα που τελείωνε η προπόνηση ήταν προσηλωμένη 100%».
Για το κεφάλαιο «Εθνική ομάδα» στην καριέρα της: «Η Εθνική είναι ένα κεφάλαιο μόνο του. Είναι η αγαπημένη μου ομάδα. Είναι τελείως διαφορετικό. Το να φοράς το εθνόσημο και να τιμάς τη χώρα σου είναι ένα συναίσθημα που αν δεν το βιώσεις δε μπορείς να το αντιληφθείς. Είναι πολύ ψηλά η Εθνική ομάδα για ‘μένα».
Για τις στιγμές που τις έχουν μείνει με το εθνόσημο: «Δύο είναι οι πολύ σημαντικές στιγμές. Το 2009 την 5η θέση στο Πανευρωπαϊκό και το 2017 την 4η θέση. Είναι δύο απ’ τις κορυφαίες στιγμές στο μπάσκετ γυναικών. Έτσι το ζήσαμε κι εμείς. Νομίζω πως είναι δύο ημερομηνίες που δε θα τις ξεχάσω ποτέ».
Για το ότι δεν έκανε πολλές αλλαγές ομάδων: «Ήμουν σε ομάδες που είχαν υψηλούς στόχους και, απ’ τη στιγμή που υπήρχε και απ’ τις δύο πλευρές η διάθεση για να συνεχιστεί η συνεργασία, έμενα. Δεν ήταν πολλές οι ομάδες στην Ελλάδα οι οποίες πρωταγωνιστούσαν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Στον Ολυμπιακό για πολλά χρόνια παίρναμε τον έναν τίτλο μετά τον άλλον. Είμαι και άνθρωπος που μου αρέσει η σταθερότητα, δεν είμαι πολύ των αλλαγών».
Για το αν ήταν επιλογή της να αγωνιστεί τόσα πολλά χρόνια στην Ελλάδα: «Ναι, ξεκάθαρα. Το εξωτερικό εκείνη την περίοδο που πήγα έτυχε, δεν ήταν κάτι που το ήθελα. Ήταν μια συνθήκη περίεργη. Όταν επέστρεψα, πολύ συνειδητά είπα ότι θα γυρίσω στην Ελλάδα και θα καταφέρω ό,τι μπορώ εδώ».
Για το σε τι βαθμό εφάρμοσε στην καριέρα της το μότο της «I don’t believe in luck, I believe in hard work»: «Νομίζω πως καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου ήταν το σκεπτικό μου. Αυτό που άλλοι θεωρούν τύχη εγώ πάντα το θεωρώ ευκαιρία. Είμαι της άποψης πως εφόσον δουλεύεις κάποτε θα έρθει η στιγμή που ο χρόνος θα σου ανταποδώσει όλη τη δουλειά που έχεις κάνει. Κάποιοι το λένε τύχη, εγώ το θεωρώ ευκαιρία.
Αν δεν είσαι έτοιμος εκείνη τη στιγμή να “αρπάξεις” την ευκαιρία, δεν έχεις κάνει όση δουλειά χρειάζεται για να την “αρπάξεις”. Η δουλειά πάντα ανταμείβεται σε βάθος χρόνου, αρκεί να έχεις την υπομονή, την επιμονή και τα μάτια ανοιχτά ώστε να “αρπάξεις” την ευκαιρία».
Για το επόμενό της βήμα: «Μετά από τόσα πολλά χρόνια δύσκολο να φύγει το “μικρόβιο”. Δε με φαντάζομαι να μην ασχοληθώ με κάτι στον χώρο αυτό. Έχω πράγματα στο μυαλό μου, αλλά δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο ακόμα. Σίγουρα θέλω να μείνω στο μπάσκετ».
Για το δίπλωμα «FIBA Mentorship Program for young athletes» το οποίο έχει: «Είναι ένα πρόγραμμα που έχει να κάνει κυρίως με την καθοδήγηση νεών αθλητών σε ό,τι αφορά την ισορροπία μεταξύ αθλητισμού και σχολικών-ακαδημαϊκών υποχρεώσεων. Έχει να κάνει και με την ψυχική υγεία των αθλητών. Είναι αρκετά διαδεδομένο στο εξωτερικό, εμείς είμαστε λίγο πίσω σ’ αυτό σαν χώρα. Υπάρχουν κι άλλοι πιστοποιημένοι μέντορες και στην Ελλάδα, όπως η Εβίνα Μάλτση, η Κατερίνα Σωτηρίου.
Υπάρχουν αθλήτριες που, ανεξάρτητα με την εκπαίδευση, έχουν την εμπειρία ν’ ασχοληθούν με το συγκεκριμένο κομμάτι, κυρίως της ψυχικής υγείας. Καλή η σωματική δουλειά, αλλά το πνευματικό είναι πολύ σημαντικό για έναν αθλητή που ασχολείται επαγγελματικά και έχει τόσα πολλά πράγματα να διαχειριστεί. Η ψυχική υγεία χρήζει ιδιαίτερης σημασίας. Είναι πολύ ενδιαφέρον και πολύ επίκαιρο».
