Οι δηλώσεις του Μιχάλη Μαντζιώρη:
Για την κατάκτηση του τίτλου:
«Μετά από τόσα χρόνια ακόμα μαθαίνουμε. Τις προηγούμενες χρονιές είχαμε καλύτερο υλικό. Υπήρχε πάντα το “πρέπει”, αλλά δε μπορέσαμε ν’ ανταπεξέλθουμε σ’ αυτό. Ξέρετε τι έμαθα φέτος; Ότι το “θέλω” είναι πολύ μεγαλύτερο. Αυτό συνέβη σ’ αυτήν την ομάδα. Είχαμε άλλο προγραμματισμό, είχαμε δυστυχώς σοβαρούς για νέα παιδιά τραυματισμούς, είχαμε σοβαρή έλλειψη πολύ καλών αθλητριών και παιδιών.
Κατάλαβα πως το “θέλω” ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ το “πρέπει”. Σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς αλλά και της προσπάθειάς τους στο Πανελλήνιο τα κορίτσια έδειξαν ήθος, ταπεινότητα, σεβασμό στον αντίπαλο. Αυτό πρέπει να κρατήσουν οι γονείς και οι αθλήτριές μου».
Για το επίπεδο του τουρνουά:
«Νομίζω ότι ο Παναθλητικός, ο ΠΑΟΚ και ο ΟΦΗ έδειξαν ένα πολύ καλό επίπεδο, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Ήταν πολύ ανταγωνιστικοί. Το ότι καταφέραμε εμείς από αουτσάιντερ να πάρουμε το χρυσό… συμβαίνουν κι αυτά. Ήταν καλό το επίπεδο γενικά, με πολλές παίκτριες από Εθνικές ομάδες. Παίχτηκαν και παιχνίδια όμορφα για τον θεατή. Θα ήθελα, επίσης, να ανταποδώσω στον κόουτς Παντελάκη τα συγχαρητήρια για την κατάκτηση του Πανελληνίου».
Για την κίνησή του μετά τη λήξη του τελικού να πάει στα αποδυτήρια, να συγχαρεί την ομάδα του ΟΦΗ και να αποθεώσει την προπονήτρια της ομάδας, Έφη Ζερβάκη:
«Για μένα, το αναπτυξιακό αυτό είναι. Το έκανα αυθόρμητα, αλλά ένιωσα την ανάγκη να το κάνω. Καταρχάς, αντιλαμβάνομαι ότι μια επαρχιακή ομάδα δεν έχει τις ίδιες συνθήκες με τις ομάδες που δουλεύουν στις μεγαλουπόλεις. Απ’ την άλλη, μέσα στο ματς μπορούμε και αντιλαμβανόμαστε τη συμπεριφορά των αθλητριών, των αθλητών, τον τρόπο με τον οποίον παίζουν.
Διαπίστωσα πως ήταν μια ομάδα με αρχές, ήξεραν τι ζητούσαν μέσα στο παρκέ και το κυριότερο ήταν το ήθος που διέκρινε αυτές τις αθλήτριες. Εμένα αυτό μ’ εντυπωσίασε και γι’ αυτό αυθόρμητα μπήκα στ’ αποδυτήρια.
Πρέπει να νιώσουν υπερήφανες, γιατί πετύχαν κάτι πολύ σημαντικό γι’ αυτές, αλλά και για την προπονήτριά τους, γιατί έχει συμβάλει τα μέγιστα έτσι ώστε να παρουσιάσουν αυτό που παρουσίασαν σ’ αυτό το Πανελλήνιο».
Για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες:
«Κατά τη γνώμη μου, το να πάρεις το Πανελλήνιο ή οποιαδήποτε διάκριση μπορεί να ξεχαστεί πολύ γρήγορα. Μετά από 3-4 μήνες ή και έναν χρόνο το μετάλλιο μπορεί να μην είναι καν κρεμασμένο, αλλά σ’ ένα χαρτόκουτο. Για μένα, έχει τεράστια σημασία να συνειδητοποιήσουν όλα αυτά τα παιδιά ότι το μπάσκετ είναι καθρέπτης ζωής.
Θα δουλέψεις, θα θυσιάσεις πράγματα, δε θα πας το καλοκαίρι τις διακοπές σου, αλλά αυτά αφορούν την ίδια τη ζωή σου, την ακαδημαϊκή σου εξέλιξη, τις δυσκολίες που θ’ αντιμετωπίσεις στη ζωή σου. Προσωπικά ασχολούμαι πάρα πολύ μ’ αυτό το θέμα, συνδυάζω την ατομική και σωματική τους βελτίωση με τη νοοτροπία τους.
Δε διανοούμαι το να θες να φτάσεις σε ένα υψηλό επίπεδο ή να πας με υποτροφία στις ΗΠΑ και να μην έχεις στο μυαλό σου ότι πρέπει να συνδυάσεις και άλλα πράγματα, να “καλλιεργήσεις” το μυαλό σου. Αν μείνεις μόνο στο μπασκετικό κομμάτι, τότε δεν είσαι σε καλό δρόμο».
Για τη νοοτροπία των γονιών:
«Θα ήθελα να πω κάτι προς τους άλλους γονείς, γιατί κι εγώ γονέας είμαι. Μη στέκεστε στο γιατί το παιδί σας έβαλε 10 ή 30 πόντους ή γιατί προφανώς μπορεί να υπάρχει καλύτερος παίκτης ή αθλητής. Μείνετε σε αυτό που είναι, βοηθήστε το, να πάρει παράδειγμα απ’ τα άλλα παιδιά ότι για να φτάσει σε ένα υψηλό επίπεδο μπορεί να στερηθεί πάρα πολλά πράγματα και γενικότερα τέτοια παραδείγματα για να προχωρήσει στη ζωή του.
Αφήστε τα παιδιά να κάνουν αυτό που αγαπούν κι εμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να τα στηρίξουμε. Μπορεί να αποτύχουν, όμως όλη η διαδρομή μέχρι τον στόχο που έχουν θέσει θα τα βοηθήσει πάρα πολύ στη ζωή τους».
Για την προσέγγισή του προς τα παιδιά:
«Πραγματικά εύχομαι και τους συμβουλεύω καθημερινά να χαρούν για πολύ μικρό χρονικό διάστημα οποιαδήποτε επιτυχία, να χαμηλώσουν το κεφάλι, να δουλεύουν κάθε μέρα, να βελτιώσουν τα στοιχεία που χρειάζεται στο μπάσκετ, να βελτιώσουν τη σκέψη τους, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, να πατήσουν γερά στα πόδια τους.
Όταν τελειώσουν την εφηβεία τους και βγουν στη ζωή, αν δεν έχουν προετοιμαστεί και δεν έχουν τα κατάλληλα εφόδια τότε θα είναι δύσκολα τα πράγματα. Δυστυχώς η κοινωνία έχει αλλάξει και πρέπει να είναι γεμάτα εφόδια για ν’ αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής».
Για τα σωματικά χαρακτηριστικά των παιδιών αυτών των ηλικιών:
«Εμείς σαν λαός είμαστε μετρίου αναστήματος. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι πως πρέπει άπαντες να εργαστούμε μόνο σε αυτό το κομμάτι. Να προσαρμόσουμε ένα μοντέλο, μια φιλοσοφία ότι μέσα απ’ αυτό το μοντέλο θα βρούμε τον τρόπο να προχωρήσουμε. Ξέρετε πού υστερούμε πάρα πολύ; Στον αθλητικό τομέα. Συνειδητοποιούμε πολύ αργά πως πλέον τα ομαδικά αθλήματα στηρίζονται στη δύναμη και την ταχύτητα και πως πρέπει να δουλέψουμε, να “καλλιεργήσουμε” την ανάπτυξή μας σε επίπεδο που να μπορούμε να σταθούμε στην Ευρώπη».
Για την επόμενη μέρα μετά την επιτυχία:
«Εμείς θα συνεχίσουμε στο ίδιο πρόγραμμα. Υπάρχει βάση αρκετών κοριτσιών από κάτω. Στο χέρι μας και κυρίως στο χέρι τους είναι να καταλάβουν πως όλα γίνονται με δουλειά, με πάρα πολλές στερήσεις. Όποιος δεν το συνειδητοποιεί, νομίζω δε βρίσκεται σε καλό δρόμο.
Θα έχουν δέκα μέρες να ξεκουράσουν το σώμα και το μυαλό τους, θα κάνουμε μεταβατική μέχρι τέλη Ιουλίου και θα πάρουν ένα πρόγραμμα για την περίοδο των διακοπών τους, που θεωρώ θα είναι δύο βδομάδες, για να δουλέψουν κομμάτια που τους αφορούν για τη βελτίωσή τους, έτσι ώστε στην προετοιμασία να έρθουν όσο το δυνατόν πιο έτοιμες».
