Αναλυτικά όσα ανέφερε η 35χρονη Νικολοπούλου, η οποία αποκάλυψε και τα μελλοντικά της σχέδια:
Για την πρώτη της επαφή με το άθλημα σε ηλικία 5 ετών: «Ξεκίνησα από τον Πρωτέα Νέου Κόσμου, εκεί ήταν η γειτονιά μου, εκεί αγωνιζόταν και η μαμά μου. Ο μπαμπάς μου στην ουσία μου είπε “Πάμε να δούμε άμα σου αρέσει, να το δοκιμάσεις” και από όταν έπιασα την μπάλα στα χέρια μου, σε ηλικία 5 ετών, ερωτεύτηκα. Ήθελα να έχω συνεχή επαφή με το άθλημα και με άτομα μέσα από αυτό. Ήθελα από μικρή να αποδεικνύω κάτι στον εαυτό μου και να γίνομαι καλύτερη».
Για το τι κρατάει από κάθε ομάδα που αγωνίστηκε και από το μπάσκετ συνολικά: «Νομίζω ότι σε κάθε ομάδα που ήμουν κάτι κατάφερνα και με έκανε αρκετά περήφανη ώστε να μπορώ να “κυνηγήσω” κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
Σίγουρα, για ‘μένα, το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας μου, που ξεχωρίζω, είναι η 4η θέση με την Εθνική το 2017 στο Πανευρωπαϊκό. Αν και αφήνει μια πικρία για την 3η θέση, από μόνο του, για το ελληνικό μπάσκετ γυναικών, είναι ένα πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε το έχω νούμερο “ένα”.
Με τον Ολυμπιακό, επειδή “δέθηκα” και με την ομάδα, κάθε τι που κάναμε, το ότι “χτίζαμε” κάτι παραπάνω χρονιά με τη χρονιά, με κάνει να κρατάω συνολικά όλα αυτά τα εννιά χρόνια. Υπήρχε μια εξέλιξη μέσα από τον σύλλογο, αυτό είναι από μόνο του ένα επίτευγμα, ατομικό και ομαδικό.
Με τον Πρωτέα Βούλας, σίγουρα μεγάλο επίτευγμα ήταν που σαν ομάδα Α2 καταφέραμε και πήραμε το Κύπελλο Ελλάδος. Στο τέλος της ημέρας, όμως, αυτό που μένει δεν είναι τα επιτεύγματα, τα μετάλλια και τα τρόπαια, είναι όλο ταξίδι που έχει γίνει, όλος ο χαρακτήρας που έχεις “στρώσει” και όλη η προσωπικότητα που φτιάχνεται μέσα από την καθημερινότητα όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στο γήπεδο.
Σίγουρα, οι άνθρωποι με τους οποίους έχεις περάσει μεγάλο μέρος αυτών των εμπειριών και έχουν μείνει στην ζωή σου είναι από τα βασικά που μένουν μετά το πέρας όλων αυτών των χρόνων».
Για τις αμυντικές της ικανότητες και την καλή της στατιστική στον τομέα των κλεψιμάτων: «Θεωρώ ότι το κομμάτι των κλεψιμάτων βασίζεται και στο ένστικτο αλλά και στη δουλειά. Εννοώ ότι θες και μια αθλητικότητα, για το κομμάτι να είσαι μονίμως μπροστά από τον αμυντικό σου ή να είσαι σε θέση τέτοια ώστε να… πεταχτείς και να πάρεις την μπάλα.
Από την άλλη, είναι και ένστικτο, να είσαι σε θέση να καταλάβεις τι θέλει να κάνει ο αντίπαλος σου. Θέλει αντίληψη του παιχνιδιού και “διάβασμα” του αντιπάλου».
Για τα χρόνια της στις Εθνικές ομάδες: «Όσα χρόνια ήμουν στην Εθνική ομάδα, από πολύ μικρές κατηγορίες, νομίζω ότι το αίσθημα πως “πάμε να παίξουμε και με ένα πόδι”, όσοι ακολουθούσαν την ομάδα, το είχαν.
Ενστερνίζομαι το κομμάτι τού να προσπαθείς όσο περισσότερο μπορείς και όταν σου το επιτρέπει το κορμί σου, γιατί και αυτό είναι ένα μικρό κεφάλαιο το οποίο πρέπει να θίγεται κάποιες φορές, για να καταλαβαίνουμε ότι ναι μεν η Εθνική είναι πάνω απ’ όλα, και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο, για ‘μένα.
Σίγουρα πρέπει να βάζουμε και στη συνάρτηση την υγεία ενός αθλητή. Υπάρχουν πολλές επιβαρύνσεις και σίγουρα εκεί που υπάρχει πρόβλημα δε μπορείς να πιέσεις κανέναν.
Από την άλλη, το κομμάτι “Εθνική ομάδα” για τον καθένα έχει διαφορετική βαρύτητα μέσα του. Υπάρχουν άνθρωποι που το νιώθουν πολύ παραπάνω και άλλοι που δεν το νιώθουν. Πρέπει να κάνουν και η Ομοσπονδία και οι αθλητές ό,τι καλύτερο μπορούν για να φαίνεται η χώρα μας.
Να παρουσιάζεται η Εθνική κάθε χρονιά σε ένα επίπεδο, στο οποίο είμαστε πλέον, που να διεκδικεί μετάλλια, αλλά και την ευρωπαϊκή παραδοχή, γενικότερα, για το προϊόν που παράγουμε.
Όσον αφορά το κομμάτι του αθλητή που δεν ακολουθεί, πέραν για λόγους σωματικούς ή και ψυχολογικούς που μπορεί να υπάρχουν, εγώ θεωρώ χρέος κάθε αθλητή να δίνει το παρόν όταν του δίνεται η επιλογή».
Για τα μελλοντικά της σχέδια και αν έχει σκοπό να μείνει στον χώρο του μπάσκετ με κάποιον τρόπο: «Η αλήθεια είναι ότι έχω προετοιμάσει κάτι, έχω κάτι στα σκαριά για το επόμενο μου βήμα. Δε θα μπορούσα ν’ αποχωρήσω από το μπάσκετ αν δεν είχα προετοιμάσει το επόμενό μου βήμα.
Θ’ ασχοληθώ την επόμενη χρονιά με τον χώρο του fitness, θα ανοίξω έναν δικό μου χώρο. Από ‘κει και πέρα, στο κομμάτι μπάσκετ, για του χρόνου, θα είμαι λίγο… στενά, δε θα μπορέσω να είμαι ενεργή. Όμως μελλοντικά δε θα πω όχι, γιατί είναι κάτι που έχω μέσα μου όλο αυτό, δεν αποβάλλεται από τη μια στιγμή στην άλλη.
Όπως έγραψα, το παιχνίδι τελειώνει, αλλά δεν τελειώνει ούτε η αγάπη μου για το μπάσκετ, ούτε η ενασχόλησή μου μ’ αυτό. Θα ήθελα να μπορέσω να βοηθήσω, κατά κύριο λόγο, στην ανάπτυξη και, από ‘κει και πέρα, βλέπουμε. Δε σκέφτομαι κάτι τέτοιο τώρα, προς το παρόν θέλω να υλοποιήσω αυτό που έχω στο μυαλό μου για του χρόνου».
Για την προσέγγιση που γίνεται στα νεαρά παιδιά ώστε να ασχοληθούν με το μπάσκετ: «Σαν χώρα, θεωρώ, ότι θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε καλύτερα τα παιδιά ώστε να γίνουν αθλητές. Δεν είναι ανάγκη όλα να γίνουν ταλέντα, αλλά να φέρουμε άτομα στα γήπεδα.
Μετά παίζει ρόλο και η οικογένεια, το να “σπρώξουν” τα παιδιά προς τον αθλητισμό, σε όποιο άθλημα και να είναι αυτό, όχι με σκοπό να γίνει επάγγελμα, αλλά για να μπορέσουν μέσα από τη διαδικασία αυτή να κερδίσουν τα οφέλη που έχει να δώσει ο αθλητισμός».
Για την απόφαση των παιδιών σήμερα να πάνε στις ΗΠΑ και να συνδιάσουν σπουδές με αθλητισμό: «Οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε σαν… παραμύθι στο μυαλό μας, ότι πάμε στις ΗΠΑ και ασχολούμαστε μόνο με το μπάσκετ, αλλά δεν είναι έτσι. Για ν’ ανταπεξέλθεις τέσσερα χρόνια στο σύστημα αυτό θέλει πολύ γερό στομάχι.
Χρειάζεται να περνάς και τα μαθήματά σου, αν δεν το κάνεις σε διώχνουν. Πρέπει να υπάρχει σωστή ενημέρωση πριν ένα παιδί πάρει την απόφαση να κάνει ένα τέτοιο βήμα».
