Οι δηλώσεις της Βασιλικής Χωλοπούλου:
Για την πορεία της Εθνικής Νέων Γυναικών στο Πανευρωπαϊκό και την άνοδο στην Α’ κατηγορία:
«Ήταν μια τρομερή εμπειρία. Ήταν ένας απίστευτος μήνας, από την 1η Ιουνίου που μαζευτήκαμε για πρώτη φορά όλοι μαζί, μέχρι τις 12 που πήραμε το ασημένιο μετάλλιο και την άνοδο. Ήταν μια δύσκολη προετοιμασία για όλους μας, γιατί είχαμε πολλούς τραυματισμούς από άτομα που θα μας βοηθούσαν πάρα πολύ.
Επίσης, υπήρχε και η δυσκολία που έπρεπε να διαχειριστούμε για το ότι αρκετές από εμάς δεν παίξαμε μέσα στη χρονιά στις ομάδες ή στα κολλέγιά μας. Είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε πολλές διαφορετικές καταστάσεις και δυσκολίες, αλλά είχαμε βάλει έναν στόχο όλοι μαζί, από τους προπονητές, τις παίκτριες και όλο το staff, και αυτός ήταν να πάρουμε την άνοδο.
Όλοι δώσαμε ότι είχαμε και γι’ αυτό ήρθε και η επιτυχία αυτή».
Για τα συναισθήματά της μετά τη νίκη επί του Μαυροβουνίου και την εξασφάλιση της ανόδου:
«Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα μου εκείνη τη στιγμή. Νομίζω ότι η αγκαλιά μου με την κόουτς Δρακάκη, με τους άλλους κόουτς και τα κορίτσια δείχνει τι σημαίνει για εμάς αυτή η νίκη και η άνοδος. Πραγματικά, ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει τι έχουμε κάνει. Ήταν το καλύτερο συναίσθημα.
Το να πετυχαίνεις κάτι εκπροσωπώντας την χώρα σου και να καταφέρνεις κάτι όμορφο με ανθρώπους που αγαπάς είναι τρομερό. Τις στιγμές αυτές και τα συναισθήματα που νιώσαμε δε θα τα ξεχάσουμε ποτέ μας, θα μας ακολουθούν σε όλη μας την ζωή».
Για το ότι συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης:
«Πριν το τελευταίο ματς με την Πορτογαλία είχαν έρθει κάποια κορίτσια και μου έλεγαν “θα βγεις…”, “θα κάνεις…”, αλλά δεν το σκεφτόμουν. Σίγουρα χάρηκα και ήταν τιμή μου, αλλά, αν μου έλεγαν να το ανταλλάξω για το χρυσό μετάλλιο και την κούπα, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ήταν κάτι πολύ όμορφο, μια επιβράβευση των κόπων μου, αλλά χωρίς τις συμπαίκτριές μου και όλη την ομάδα δε θα γίνονταν αυτό. Το τρόπαιο αυτό ανήκει στην ομάδα, δεν ανήκει σε ‘μένα».
Για το ότι ήρθε από μια δύσκολη χρονιά στις ΗΠΑ και κατάφερε να κάνει τόσο καλό τουρνουά:
«Η χρονιά στις ΗΠΑ ήταν πολύ δύσκολη. Το να μην παίζω για μια χρονιά ήταν κάτι που, αν μου το λέγατε, θα έλεγα “Αποκλείεται να το αντέξω”. Από τότε που άρχισα να παίζω μπάσκετ ήταν η πρώτη χρονιά που δεν έπαιζα.
Αλλά… όλα για κάποιο λόγο γίνονται και όλες οι καταστάσεις μάς κάνουν πιο δυνατούς. Η κατάληξη της χρονιάς με την Εθνική, νομίζω, είναι μια επιβράβευση για όλη αυτήν τη δύσκολη σεζόν που είχα στην Αμερική».
Για το τι κρατάει από το τουρνουά:
«Κρατάω τα πάντα. Για ‘μένα, το πιο σημαντικό ήταν ότι ακολούθησαν μαζί η Αριστέα Παρασκευοπούλου και η Μαργαρίτα Μπάτσιου. Είναι το πιο σημαντικό γιατί η Αριστέα, ένα πραγματικά εξαιρετικό παιδί που όταν τραυματίστηκε πάθαμε ένα σοκ, έκανε πραγματικά τα πάντα για να έρθει μαζί μας στο Πανευρωπαϊκό και ευχαριστούμε την Ομοσπονδία που της επέτρεψε να έρθει.
Ήταν πάρα πολύ σημαντικό για όλη την ομάδα ότι ήταν εκεί και οι δύο. Όσο βοηθήσαμε εμείς που αγωνιζόμασταν, άλλο τόσο βοήθησαν κι αυτές. Μας έδωσε πολλή ενέργεια και δύναμη και το ότι έμεινε και η Μαργαρίτα ενώ τραυματίστηκε στο πρώτο ματς, δείχνει ότι γίναμε μια οικογένεια.
Εννοείται παίξαμε και για εκείνα τα κορίτσια που έμειναν πίσω με τραυματισμούς, όπως η Χριστίνα Παντώτη και η Βασιλική Σιουμουρέκη».
Για τη συνεργασία της με την κόουτς Δρακάκη:
«Εγώ την κόουτς Δρακάκη δεν την ήξερα προσωπικά πιο πριν. Είναι ένα υπέροχος άνθρωπος, που πραγματικά μας είχε σαν παιδιά της. Μας έδειξε από την πρώτη μέρα πόσο πιστεύει σ’ εμάς και μας έκανε να ξανά ευχαριστηθούμε το άθλημα, γιατί, όπως είπα και πριν, είχαμε δύσκολες σεζόν και μας έφερε το χαμόγελο πίσω.
Σίγουρα είναι και μια τρομερή προπονήτρια, αυτό δε χρειάζεται να το πω εγώ, νομίζω η πορεία της το λέει από μόνη της. Ήταν τιμή μας να την έχουμε προπονήτριά μας και ελπίζουμε να την έχουμε και του χρόνου».
Για τη στήριξη από την οικογένειά της:
«Ήταν και οι δύο γονείς μου εκεί και πραγματικά το να τους βλέπω δίπλα μου μού έδινε δύναμη. Λόγω και του ότι φέτος μού έλειψαν πολύ στις ΗΠΑ, το να τους έχω εκεί δίπλα μου στο Πανευρωπαϊκό μού έδινε απίστευτη δύναμη. Ήταν πραγματικά ό,τι χρειαζόμουν και ελπίζω να τους έκανα περήφανους».
Για τον πατέρα της, Άρη Χωλόπουλο, που είναι και πρώην επαγγελματίας μπασκετμπολίστας:
«Δε θα αρέσει στον μπαμπά αυτό που θα πω, αλλά πραγματικά νιώθω και πιστεύω μέσα μου ότι παίζω μπάσκετ λόγο εκείνου. Δε θα ήμουν εδώ που είμαι σήμερα αν δεν ήταν ο μπαμπάς μου αυτός που είναι.
Μου έχει δώσει τα πάντα, είναι δίπλα μου σε ό,τι και να κάνω, ποτέ δε με ανάγκασε να παίξω, πραγματικά με έκανε να αγαπήσω αυτό το άθλημα.
Έχει αφιερώσει πολλές ώρες πάνω σε ‘μένα, σε ό,τι χρειαζόμουν, όπως και στα αδέρφια μου. Η στήριξη και η αγάπη του είναι συγκινητικά. Μακάρι να έχουν όλοι έναν άνθρωπο δίπλα τους που να τους στηρίζει σε ό,τι κάνουν».
