Αναλυτικά όσα είπε ο Ομπράντοβιτς:
«Αυτή ήταν η ομάδα με την οποία κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Οπότε, αν περνάς χρόνο με κάποιον κάθε μέρα, πολλές ώρες, είναι προφανές ότι πρέπει να υπάρχει μια σχέση όπου ο καθένας σέβεται τον άλλον. Και αυτό είναι το βασικό. Και μετά από αυτό, περνάς στη φιλοσοφία, περνάς σε όλα όσα αφορούν, ξέρεις, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Και εντάξει, είμαι προπονητής των παικτών, αλλά μου αρέσει να μιλάω μαζί τους. Μου αρέσει να τους δείχνω την αγάπη που τρέφω γι’ αυτούς. Και τέλος, ως προπονητής, να δημιουργώ την ατμόσφαιρα που είναι απαραίτητη για να φτάσουμε στο επίπεδο που θα μας επιτρέψει τελικά να έχουμε ένα καλό παιχνίδι και καλά αποτελέσματα.
Αυτή είναι η στιγμή στη Βαρκελώνη το 2011, σχεδόν στο τέλος του αγώνα εναντίον της Μακάμπι, του τελικού. Και εντάξει, ξέρω ότι αυτή η φωτογραφία τα λέει όλα. Εννοώ, δεν χρειάζεται να μιλήσουμε.
Ξέρω ότι αυτή είναι μια από τις εικόνες που, ας πούμε, πρώτα απ’ όλα αρέσει πολύ στους ανθρώπους του Παναθηναϊκού και στους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Και για μένα προσωπικά είναι μια από αυτές. Επίσης. Αυτή εδώ, ξέρετε, τα λέει όλα, τα λέει όλα.
Αν δείτε τη γλώσσα του σώματος, τη δική μου και του Διαμαντίδη, καταλαβαίνετε τα πάντα.
Είναι λοιπόν μια από τις καλύτερες και πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου, μιλώντας για το μπάσκετ πάντα. Φυσικά, από την πρώτη μέρα που άρχισα να είμαι προπονητής, το κάνω έτσι.
Και θα το διατηρήσω αυτό, γιατί ακριβώς αυτό, ξέρετε, πρέπει, πρέπει να είμαι πάντα στο πλευρό τους και να τους βοηθάω σε όλα. Και πρέπει να μου ανταποδώσουν κάποια πράγματα.»
Από την πλευρά του, ο Δημήτρης Διαμαντίδης δήλωσε:
«Πάντα έχω καλές αναμνήσεις από τον προπονητή και την ομάδα στην οποία έπαιζα για 12 χρόνια. Υπέροχες αναμνήσεις, πολύ ωραία συναισθήματα. Είμαι χαρούμενος και περήφανος για αυτό που είδαμε μόλις τώρα. Αυτό συνέβη επειδή κατακτήσαμε τον τίτλο της EuroLeague και όλα τα συναισθήματα ξεχύθηκαν λόγω της πίεσης που υπήρχε όλη τη χρονιά.
Και τελικά, όταν παίρνεις το τρόπαιο, όλα τα συναισθήματά σου ξεσπούν και, ασυναίσθητα, πήγα στον προπονητή και τον αγκάλιασα επειδή κατακτήσαμε το τρόπαιο.
Παλέψαμε γι’ αυτό. Προπονούμασταν πολύ, είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα εκείνη τη χρονιά. Και στο τέλος κερδίσαμε και αυτό που θέλεις ως παίκτης, να κερδίσεις το τρόπαιο της EuroLeague, τον τίτλο της EuroLeague, το καταφέραμε. Πετύχαμε. Είμαστε όλοι χαρούμενοι. Και αυτό ήταν το αποτέλεσμα.
Η σχέση μας δεν ήταν η τυπική σχέση μεταξύ προπονητή και παίκτη. Αυτός ο κύριος εκεί, πρώτα απ’ όλα, με δέχτηκε στην ομάδα. Μου έδωσε όλα τα στοιχεία για να πετύχω, για να παίξω σε υψηλό επίπεδο.
Και με βοήθησε πολύ να νιώσω όλα αυτά που είπες, τα συναισθήματα, να έχω την ευκαιρία να παίξω με τους καλύτερους παίκτες και να έχω την ευκαιρία να κερδίσω σημαντικά παιχνίδια και σημαντικούς τίτλους.
Αυτός ο άνθρωπος και φυσικά η ομάδα μου, ο Παναθηναϊκός, με εμπιστεύονται και νομίζω ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Έδωσα το 100% του εαυτού μου.
Στα 12 χρόνια που ήμουν στον Παναθηναϊκό, εκ των οποίων τα 8 με αυτούς τους προπονητές, συνήθως η επιτυχία ήταν περισσότερη από την αποτυχία και ήμουν ευτυχισμένος. Πολύ ευτυχισμένος. Πραγματικά.
Τον λατρεύω πραγματικά αυτόν τον άνθρωπο. Τον αισθανόμουν σαν πατέρα μου στο γήπεδο. Νιώθω σαν να είμαστε οικογένεια. Για μένα, αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Πέρα από τα παιχνίδια, ό,τι κι αν περάσεις όλη τη χρονιά. Τελικά, ξέρω ότι έχω έναν φίλο εκεί έξω και μπορώ να τον καλώ όποτε θέλω, και να του ζητήσω ό,τι χρειαστώ. Γι’ αυτό είναι το πιο σημαντικό».
Η ανάρτηση της Ένωσης Προπονητών της EuroLeague:
{https://x.com/HeadCoachesOrg/status/2074771583147642884}
