Μετά το «διαζύγιο» με τον Εργκίν Αταμάν, ο Παναθηναϊκός έχει κάνει all in στην περίπτωση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, του οποίου η επιστροφή είναι πιο πιθανή από ποτέ.
Ωστόσο, οι οπαδοί της Παρτιζάν δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτήν την εξέλιξη και με μια επιστολή στον «Ζοτς», του ζητούν να επιστρέψει στο Βελιγράδι και να συνεχίσει «το κοινό τους όνειρο».
Αναλυτικά η επιστολή των οπαδών της Παρτιζάν:
«Ανοιχτή επιστολή προς τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς
Αγαπητέ Ζέλικο,
Όταν επέστρεψες στην Παρτιζάν το 2021, δεν έβαλες απλώς ξανά τρόπαια στις προθήκες μας.
Έφερες πίσω την πίστη.
Την πίστη ότι η Παρτιζάν μπορεί ξανά να γίνει ευρωπαϊκός γίγαντας, ότι κάποια μέρα θα είναι ελεύθερη και ότι αυτός ο σύλλογος αξίζει να παλεύει κανείς για αυτόν ανεξάρτητα από τις συνθήκες.
Γι’ αυτό σήμερα, ενώ όλο και περισσότερα λέγονται και γράφονται για την πιθανή σου αποχώρηση προς τον Παναθηναϊκό, θέλουμε να σου θυμίσουμε αυτό που ξέρεις καλύτερα: το να είσαι φίλαθλος της Παρτιζάν δεν σημαίνει ποτέ να διαλέγεις τον εύκολο δρόμο.
Το να είσαι φίλαθλος της Παρτιζάν σημαίνει μάχη.
Συνεχώς.
Ειδικά μετά τη δήλωση που κανένας φίλος της Παρτιζάν δεν έχει ξεχάσει και που ηχεί μέχρι σήμερα στο μυαλό όλων μας:
«Δεν βλέπω τον εαυτό μου πουθενά αλλού πέρα από αυτόν τον σύλλογο.
Ή θα είμαι εδώ ή δεν θα δουλεύω!»
Αυτά τα λόγια δεν ήταν απλώς μια δήλωση για εμάς.
Έγιναν υπόσχεση, στήριγμα στις δύσκολες στιγμές και λόγος να πιστεύουμε ότι η Παρτιζάν και οι Grobari μπορούν πραγματικά να βασίζονται στον δικό τους "Ζοτς".
Γι’ αυτό, μια αποχώρηση για άλλον σύλλογο, όσο μεγάλος κι αν είναι, θα θεωρούνταν ιστορική απογοήτευση από την πλειοψηφία των φιλάθλων.
Όχι λόγω έλλειψης σεβασμού προς την καριέρα σου, αλλά επειδή πιστέψαμε σε εσένα και συνεχίζουμε να πιστεύουμε.
Σε προσκαλούμε να μαζέψεις γύρω σου επαγγελματίες και ικανούς ανθρώπους, έτοιμους να σώσουν τον σύλλογο από την αποτυχία, να επιστρέψεις και να συνεχίσεις το κοινό μας όνειρο.
Ίσως κάποια μέρα έρθει εκείνο το Δέκατο.
Αλλά ας έρθει με την Παρτιζάν.
Γιατί ένα Δέκατο με οποιονδήποτε άλλο σύλλογο θα άφηνε πικρή γεύση στο στόμα όλων μας, που είχαμε ξαναβρεί την πίστη μας από την επιστροφή σου στο μέρος όπου ξεκίνησε μια χρυσή προπονητική καριέρα με τον ευρωπαϊκό τίτλο το 1992.
Και τέλος, θέτουμε ένα ρητορικό ερώτημα:
"Δεν είναι η τρέλα μερικές φορές κάτι καλό;"
Με σεβασμό,
Οι ανήσυχοι φίλοι της Παρτιζάν»
