Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Κουκουλεκίδης στο «Άμεσο Ριπλέι»:
Για τη συμφωνία του με την Αλ Ιτιχάντ:
«Η Αλ Ιτιχάντ είναι μια από τις ιστορικότερες ομάδες του κόλπου και νομίζω ότι είναι μια πολύ μεγάλη τιμή να σε επιλέγουν για να συνεχίσεις τον δρόμο μαζί τους. Ίσως είναι… οι τελευταίοι των μοϊκανών.
Αυτό που τους είπα από την αρχή είναι “Ό,τι και να γίνει είμαστε μια ομάδα” και το έκαναν και σλόγκαν απ’ ό,τι είδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τους είπα ότι “Εγώ θα έρθω, αλλά δεν είμαι μόνος. Δεν είμαι μάγος, είμαστε όλοι μαζί”.
Η ομάδα έχει τους πιο φανατικούς φιλάθλους στο μπάσκετ εδώ. Ακολουθούν παντού την ομάδα και μέσα και έξω, άρα πρέπει η ομάδα που θα δημιουργήσουμε και η συμπεριφορά μας να διέπονται γύρω απ’ το αν τους αρέσει ή όχι. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό».
Για την Αλ Χιλάλ και την επιτυχία που έκανε μαζί της:
«Μετά τον τελευταίο… άθλο που είχαμε κάνει με τους τέσσερις τίτλους που κατακτήσαμε, το καλοκαίρι ανανεώσαμε για δύο χρόνια, αλλά το ίδιο καλοκαίρι η ομάδα διέγραψε το μπάσκετ.
Από τους 200 που ήταν ακόλουθοι στα social, φτάσαμε να γίνουμε 250 χιλιάδες. Νομίζω προχώρησαν σ’ αυτήν την κίνηση επειδή έχουν το ποδόσφαιρο πάνω απ’ όλα και δε θέλουν σε καμία περίπτωση να τους το “ακουμπήσεις”. Είναι ο ίδιος λόγος που σταμάτησε και η Αλ Αχλί και μπορεί και η Αλ Νασρ».
Για το τι είναι αυτό που τον κρατάει στη Σαουδική Αραβία εδώ και επτά χρόνια:
«Βρήκα αυτό το οποίο περίμενα πάρα πολλά χρόνια. Το επιζητούσα, το αναζητούσα και τελικά ήρθαν όπως ήρθαν τα πράγματα και έφτασα να είμαι ένα καινούργιο μέλος της Σαουδικής Αραβίας.
Αυτό έχει να κάνει με τα αποτελέσματα, αυτά είναι που μετρούν. Κάνοντας επιτυχίες με τις τρεις ομάδες που έχω εργαστεί από τότε που ήρθα εδώ, τις Αλ Χιλάλ, Αλ Ούλα και Αλ Νασρ, παρέτεινα την πορεία μου και τη συμμετοχή μου στο πρωτάθλημα της χώρας».
Για το αν περίμενε να έχει τέτοια μακρά πορεία στο εξωτερικό και σε διαφορετικά κράτη:
«Από την αρχή όχι, δεν ήταν κάτι που περίμενα. Ξεκίνησα από την Α’ ΕΚΑΣΘ, πήγα στην τότε Γ’ Εθνική με την ίδια ομάδα, τους Ακρίτες Συκεών, και σιγά-σιγά ανέβηκα περνώντας απ’ όλες τις κατηγορίες, μέχρι που έγινα και βοηθός στον Άρη.
Μετά τον Άρη μού μπήκε αυτό το “μικρόβιο”, ότι πρέπει να κάνω κάτι διαφορετικό. Ακολούθησα μια πορεία στο εξωτερικό από τα Σκόπια, την Κύπρο και την Κίνα, στη συνέχεια Τυνησία και μετά άρχισε η πορεία μου στη Σαουδική Αραβία, όπου είμαι τώρα επτά χρόνια. Το μπάσκετ δεν έχει όρια, παντού είναι το ίδιο».
Για το τι είναι αυτό που τον «γεμίζει» μετά από όλα αυτά τα χρόνια:
«Αυτό που με γεμίζει είναι τα εγγόνια μου, αυτά είναι η συνέχεια της ζωής. Τους τίτλους και όλα αυτά που έχω πετύχει σε έναν χρόνο δε θα τα θυμάται κανείς. “Πλούσιο” με κάνουν τα εγγόνια μου».
Για την συμβουλή που θα έδινε σε νεότερους που θέλουν να ακολουθήσουν μια πορεία στο εξωτερικό:
«Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι όπου και να πας να μη σκέφτεσαι ότι θα γυρίσεις πίσω κάποια στιγμή. Σημασία έχει το ταξίδι, δώσε τα πάντα το διάστημα που βρίσκεσαι εκεί και θα τα βγάλεις εις πέρας».
