Η σύζυγος του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο "αντίο" της προς το Μιλγουόκι, μοιράστηκε σκέψεις και αναμνήσεις από την πολυετή παρουσία τους στην πόλη, υπογραμμίζοντας πως το Μιλγουόκι δεν αποτέλεσε απλώς έναν επαγγελματικό σταθμό, αλλά το πραγματικό τους σπίτι.
Όπως ανέφερε, εκεί δημιούργησαν την οικογένειά τους, έζησαν σημαντικές στιγμές, από τη γέννηση των παιδιών τους μέχρι μεγάλες προσωπικές και επαγγελματικές κορυφές και δέθηκαν βαθιά με την τοπική κοινωνία.
Παράλληλα, ευχαρίστησε τους ανθρώπους της πόλης και τον οργανισμό των Μπακς για τη στήριξη και την εμπιστοσύνη όλα αυτά τα χρόνια, κάνοντας λόγο για μια σχέση που ξεπέρασε τα όρια του μπάσκετ.
Αναλυτικά η σύζυγος του Γιάννη αναφέρει:
«Κάθε φορά που καθόμουν να γράψω αυτό το κείμενο, τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα. Ειλικρινά, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ερχόταν η μέρα που θα έγραφα αυτή την επιστολή, αλλά καμιά φορά η ζωή έχει τον τρόπο να αλλάζει τα σχέδιά σου.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, το Μιλγουόκι έγινε κάτι πολύ περισσότερο από την πόλη όπου ο σύζυγός μου έπαιζε μπάσκετ. Έγινε το σπίτι μας.
Έγινε ο τόπος όπου δημιουργήσαμε την οικογένειά μας, ανακαλύψαμε ποιοι είμαστε και ζήσαμε μερικές από τις πιο όμορφες αλλά και πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας.
Νιώθω απέραντα ευλογημένη που αγάπησα και αγαπήθηκα από αυτή την απίστευτη κοινότητα.
Για δέκα χρόνια αποκαλούσα με περηφάνια το Μιλγουόκι σπίτι μου.
Φέραμε και τα τέσσερα παιδιά μας από το μαιευτήριο εδώ, οδηγώντας αργά κατά μήκος της Lake Drive με το καθένα τους.
Το ύψος τους θα είναι για πάντα σημειωμένο με ανεξίτηλο μαρκαδόρο στον τοίχο του ηλιοδωματίου μας. Παντρεύτηκα τον έρωτα της ζωής μου στο δημαρχείο του κέντρου. Παραλίγο να γεννήσω κατά τη διάρκεια του 6ου αγώνα των Τελικών του NBA το 2021.
Εδώ ζήσαμε τη ζωή, τον θάνατο, την ασθένεια, την υγεία, ανείπωτη χαρά και μια σπαρακτική απώλεια, σε αυτή τη "μικρή αγορά" της μεσοδυτικής Αμερικής.
Εδώ μεγαλώσαμε. Εδώ γίναμε γονείς. Εδώ γίναμε σύζυγος και σύζυγος. Εδώ χτίσαμε τη ζωή μας. Γι’ αυτό, Μιλγουόκι, σε ευχαριστώ.
Σε ευχαριστώ που με αγκάλιασες από την πρώτη στιγμή. Σε ευχαριστώ που αγκάλιασες την οικογένειά μου σαν να ήταν δική σου.
Σε ευχαριστώ που μας αγαπήσατε σε κάθε περίοδο.
Σε ευχαριστώ που πιστέψατε στον σύζυγό μου, που γιορτάσατε τις νίκες μας, που μας στηρίξατε στις δύσκολες στιγμές και που μας θυμίζατε ξανά και ξανά τι πραγματικά σημαίνει κοινότητα.
Στο "χωριό" μας, στους δασκάλους, τους γιατρούς, τους προπονητές, τους γείτονες, τους φίλους και σε όλους όσοι έγιναν οικογένεια, σας ευχαριστώ.
Τα λόγια δεν θα είναι ποτέ αρκετά για να εκφράσουν τι σημαίνουν για μένα οι σχέσεις που χτίσαμε εδώ.
Δώσατε τόσα πολλά στα παιδιά μας, σταθήκατε δίπλα μας στις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μας και κάνατε το Μιλγουόκι να μοιάζει με αληθινό σπίτι με κάθε δυνατό τρόπο.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω ειλικρινά την ιδιοκτησία των Μπακς που πίστεψε και εμπιστεύτηκε τον σύζυγό μου να ηγηθεί αυτού του οργανισμού τα τελευταία 13 χρόνια.
Επειδή έδωσαν στον Γιάννη την ευκαιρία να κυνηγήσει το μεγαλείο μέσα στο γήπεδο και να δημιουργήσει ουσιαστικό αντίκτυπο έξω από αυτό, μπόρεσα κι εγώ να ζήσω τον δικό μου σκοπό, υπηρετώντας τους άλλους. Και γι’ αυτό θα είμαι για πάντα ευγνώμων.
Και στον σύζυγό μου… δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανη για σένα. Μέσα από κάθε επιτυχία, κάθε δυσκολία, κάθε θρίαμβο, κάθε αποτυχία και, ναι, ακόμη και μέσα από όλες τις ανοησίες, δεν λύγισες ποτέ.
Έδωσες σε αυτόν τον οργανισμό, σε αυτή την πόλη και στο άθλημα του μπάσκετ τα πάντα. Ποτέ δεν πρόδωσες το ίδιο το παιχνίδι και ποτέ δεν πρόδωσες τον εαυτό σου.
Οι άνθρωποι θα θυμούνται το πρωτάθλημα του NBA. Θα θυμούνται το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη των Τελικών, τα δύο βραβεία MVP, το βραβείο του Καλύτερου Αμυντικού της Χρονιάς, τις συμμετοχές στο All-Star Game, τα ρεκόρ και όλα όσα πέτυχες φορώντας τη φανέλα των Μπακς.
Όμως εγώ ελπίζω πως θα θυμούνται περισσότερο τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Τον άνθρωπο που ήταν διακριτικά δίπλα στους άλλους όταν κανείς δεν τον έβλεπε.
Τον άνθρωπο που πρόσφερε χωρίς να ζητά αναγνώριση. Τον άνθρωπο που κουβάλησε αυτή την πόλη με περηφάνια και που πάντα καταλάβαινε ότι το πραγματικό μεγαλείο δεν μετριέται μόνο από όσα πετυχαίνεις, αλλά από τις ζωές που αγγίζεις στην πορεία».
Φεύγεις από το Μιλγουόκι ως ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες που φόρεσαν ποτέ αυτή τη φανέλα, αλλά, ακόμη πιο σημαντικό, αφήνεις αυτή την πόλη καλύτερη απ’ ό,τι τη βρήκες. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά σου.
Είσαι το παράδειγμα του πώς μοιάζει ένας άνθρωπος που φοβάται και τιμά τον Θεό. Και κάθε μέρα ευχαριστώ τον Θεό που μπορώ να περπατώ στη ζωή δίπλα σου.
Σε ευχαριστώ που μου χάρισες μια ζωή στην οποία ξυπνάω κάθε πρωί και μπορώ κι εγώ να ζω τον δικό μου σκοπό.
Ο σύζυγός μου μπορεί να άφησε το αποτύπωμά του στην ιστορία του Μιλγουόκι, αλλά το Μιλγουόκι θα είναι για πάντα το σημαντικότερο κεφάλαιο της ιστορίας της αγάπης μας.
Σας ευχαριστώ για κάθε ανάμνηση.
Σας ευχαριστώ για κάθε αγκαλιά.
Σας ευχαριστώ για κάθε μάθημα.
Σας ευχαριστώ για κάθε προσευχή.
Σας ευχαριστώ για κάθε στιγμή.
Μιλγουόκι, θα έχεις για πάντα την καρδιά μου.
Με αγάπη,
Μαράια Αντετοκούνμπο».
