Το FIBA 3×3 Europe Cup πέρασε, το Caceres Challenger 2026 έρχεται προσεχώς, με τον Δημήτρη Μπάρμπα, μέλος της Εθνικής Ανδρών 3×3 και της πρώτης επαγγελματικής ομάδας ΔΕΗ Team Athina να αναμένει τη συμμετοχή του για πρώτη φορά σε μία από τις σημαντικότερες διοργανώσεις του αθλήματος.
«Σίγουρα η συμμετοχή μου στο challenger θα είναι μια νέα εμπειρία για μένα. Νομίζω ότι από την ομάδα μας μόνο ο Πετρόπουλος έχει αγωνιστεί. Φυσικά, φιλοδοξούμε για το καλύτερο», δηλώνει ο διεθνής παίκτης, ο οποίος από το 2022 που άρχισε να παίζει 3×3 μέχρι σήμερα παραμένει πιστός λάτρης του αθλήματος.
– Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείς με το 3×3, ποιο ή ποια είναι τα στοιχεία που σου κινούν το ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ποια είναι τα προσόντα που απαιτούνται για να ανταπεξέλθει ένας παίκτης στις απαιτήσεις του;
«Όλα ξεκίνησαν από μία-δύο προπονήσεις που έκανα το καλοκαίρι το 2022 με τον κόουτς Άγγελο Τσαγκαράκη. Ήμουν τυχερός που με επέλεξε. Μου άρεσε αυτή η κατάσταση, οπότε αποφάσισα να συνεχίσω να παίζω. Το 3×3 είναι αρκετά διαφορετικό από το 5×5.
Θεωρώ ότι θέλει περισσότερη δύναμη, αντοχή στις επαφές και ψυχραιμία, γιατί μπορεί να είναι μισό το γήπεδο όπου παίζεται ο αγώνας, αλλά οι παλμοί είναι στο…κόκκινο. Θέλει, λοιπόν, ψυχραιμία για να μπορείς να βλέπεις και να “διαβάζεις” το παιχνίδι. Είναι πολύ πιο έντονο. Οι περισσότερες ομάδες έχουν αθλητές από 2.00μ. και πάνω, και όλοι είναι πολύ δυνατοί και γρήγοροι.
Η ταχύτητα είναι και ένα από τα στοιχεία που κινούν τον ενδιαφέρον μου. Μπορεί να μην έχει τρέξιμο…πάνω κάτω σε όλο το γήπεδο όπως στο 5×5, αλλά έχει γρήγορες εναλλαγές από την επίθεση στην άμυνα και είναι κάτι διαφορετικό.
Κατά κάποιο τρόπο, εμένα με βοηθά να “ξεσκάω” από το 5×5. Είναι μια αλλαγή του…σεναρίου. Αυτές οι διαφορετικές συνθήκες που υπάρχουν στο 3×3 είναι ό,τι πρέπει για την περίοδο που δεν παίζεις στο 5×5».
– Το 3×3 είναι ένας αγώνας που «γεννήθηκε» στους δρόμους και στις αλάνες από τις οποίες προφανώς πέρασες κι εσύ πριν ασχοληθείτε επαγγελματικά με το άθλημα. Θυμάστε που παίξατε για πρώτη φορά ένα μονό με τους φίλους σας;
«Κάπου στο τέλος του Δημοτικού. Εκείνο το διάστημα παίζαμε με τους φίλους μου. Υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός γιατί σ΄αυτή την ηλικία θέλεις να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος από τον φίλο. Εντάξει, δε τσακωνόμασταν, αλλά ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος».
– Από τότε μέχρι σήμερα το 3×3 έχει εξελιχθεί, παρουσιάζεται σε πιο οργανωμένη μορφή, έχει μπει στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων και η Ελλάδα προσπαθεί να πάρει τη δική της θέση στον χάρτη. Ποιες είναι οι σκέψεις που κάνεις για την εξέλιξη μελλοντικά του αθλήματος στη χώρα μας;
«Θεωρώ ότι φέτος έχει γίνει η αρχή ώστε να γίνει το 3×3 περισσότερο γνωστό στον ελληνικό χώρο. Τα τελευταία χρόνια βέβαια γίνονταν πολλά τουρνουά στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ΕΟΚ σε συνεργασία με την ΔΕΗ φέτος αποφάσισαν τη δημιουργία της πρώτης επαγγελματικής ομάδας. Κάτι το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα πρώτο καλό βήμα για το μέλλον».
– Αν είχες τη δυνατότητα να παίξεις έναν αγώνα 3×3 και να διάλεγες τους αντιπάλους σου, ποιους τρεις παίκτες πρώην ή νυν NBAerς θα επέλεγες και για ποιον λόγο;
«Αυτή τη στιγμή μόνον ένας μου έρχεται στο μυαλό: Ο Κάιρι Ίρβινγκ. Όπως είπα, το 3×3 είναι μια διαφορετική συνθήκη από 5×5 και ο συγκεκριμένος παίκτης είναι ένας αθλητής εξαιρετικός στην ντρίμπλα και το σκοράρισμα.
Πιστεύω ότι θα ήταν κάτι πολύ ωραίο να το δεις από κοντά. Εντάξει μ’ έναν τέτοιο παίκτη ως αντίπαλο στο τέλος μπορεί να χάσεις τον αγώνα, αλλά σίγουρα θα είχε ενδιαφέρον να τον δεις από κοντά».
– Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στους streetball αγώνες είναι η μουσική και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον κόσμο. Αν σου ζητούσαν να επιλέξεις ένα τραγούδι για να «ανεβάσει» την ενέργειά σου, ποιο θα επέλεγες;
«Το “National Treasures” από τον Drake. Τώρα τελευταία, βέβαια, μου έχει “κολλήσει” το “ΑWGAZI” που είναι πιο καλοκαιρινό».
