Αναλυτικά οι δηλώσεις του Βασίλη Σκροπολίθα, στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι», του WebRadio της ΕΟΚ:
Για το πρόσημο που αφήνει, μετά το πέρας του τουρνουά, η πορεία της εθνικής μας ομάδες εφήβων στο Ευρωμπάσκετ:
«Αυτή την στιγμή έχουν πέσει οι τόνοι και κάνουμε μια ανασκόπηση για το ποιο είναι το πρόσημο που μας αφήνει όλη αυτή η εμπειρία. Εγώ θα πω ότι το πρόσημο είναι θετικό, γιατί δείξαμε μια σταθερότητα σε όλη την διάρκεια του τουρνουά.
Καλώς ή κακώς έχουμε να διαχειριστούμε εφήβους, παιδιά τα οποία είναι 17-8 χρονών, που τα συναισθήματά τους είναι στο απόγειο. Είτε κερδίζουν είτε χάνουν πρέπει να το διαχειριστείς, κάποιες φορές το καταφέραμε και κάποιες άλλες όχι.
Εγώ θα κρατήσω την σταθερότητα που δείξαμε απέναντι σε μεγάλες ομάδες, στα τελευταία τρία φιλικά και στα εφτά παιχνίδια του Ευρωμπάσκετ, στα οποία κοιτάξαμε στα μάτια παραδοσιακές δυνάμεις στο αναπτυξιακό πρόγραμμα.
Στο τέλος φτάσαμε να είμαστε μπροστά στο σκορ στα τελευταία λεπτά και για κάποιες λεπτομέρειες δεν καταφέραμε να πάρουμε την νίκη.
Στα δικά μου μάτια, σε όλη η αυτή η διαδικασία, και σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχει θεσπιστεί τα τελευταία χρόνια, υπήρχε μια σταθερότητα, η οποία αν συνεχιστεί θα έρθουν και οι επιτυχίες, αρκεί να μην ξεφύγουμε από το πρόγραμμά μας».
Για το τι συνέβη και χάθηκε το παιχνίδι με την Ισπανία:
«Ενθουσιαστήκαμε μέσα στο παιχνίδι ότι παίζαμε καταπληκτικό μπάσκετ, είναι από τις φορές που απλώς κάθεσαι στον πάγκο και χαίρεσαι τα παιδιά να παίζουν. Ξαφνικά, για κάποιο λόγο, όταν νιώσαμε την πίεση, αυτομάτως πάθαμε ένα μπλακ άουτ. Αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι να το περάσεις στα παιδιά, την διαχείριση σε αυτές τις καταστάσεις, γιατί χρειάζεται εμπειρία την οποία αποκτάς με τον χρόνο».
Για την διαχείριση της νοοτροπίας των παιδιών και την προσπάθεια που γινόταν ώστε να επιτευχθεί αυτό:
«Εμείς, ξεκινώντας την διαδικασία της προετοιμασίας στις 17 Ιουνίου, παίξαμε κάποια φιλικά με τις ίδιες ομάδες με μια μέρα διαφορά και την μια μέρα κερδίζαμε 20 πόντους και την άλλη χάναμε για 15.
Οπότε όλο αυτό άρχισε να προπονείται γιατί είδαμε τις αδυναμίες μας, εκεί είπαμε ότι κάθε παιχνίδι είναι ξεχωριστό. Όταν φτάσαμε στο σημείο να πάμε στο Πανευρωπαϊκό, ξεκινήσαμε με σκληρή ήττα πάλι, ήμασταν 9 πόντους μπροστά στο τελευταίο ενάμιση λεπτό και τελικά χάσαμε.
Ωστόσο, είχαμε δώσει μια υπόσχεση με τα παιδιά, την οποία και τήρησαν στο 100% και τους βγάζω το καπέλο σε αυτό, ότι… όλα τα συναισθήματα κρατάνε μέχρι το φαγητό, από εκεί και πέρα ξεκινάει η προετοιμασία για το επόμενο παιχνίδι.
Μπαίναμε σε κάθε παιχνίδι και το παλεύαμε ανεξαρτήτως αντιπάλου, προσπαθούσαμε να τα διαχειριστούμε όλα, είτε καλά είτε κακά και νομίζω τα καταφέρναμε σε ένα μεγάλο βαθμό. Μόνο χαρούμενος μπορώ να είμαι από όλη αυτή την διαδικασία».
Για το υλικό που υπάρχει στο αναπτυξιακό κομμάτι και αν έρχονται καλές φουρνιές που να μπορούμε να βασιστούμε σε αυτές στο μέλλον:
«Πιστεύω ότι πάντα υπάρχουν καλές φουρνιές που έρχονται από πίσω, πάντα υπάρχουν ταλέντα. Το δύσκολο κομμάτι είναι τα ίδια τα παιδιά να πιστέψουν και να το κάνουν για την αγάπη τους για το άθλημα, όχι για επαγγελματική αποκατάσταση.
Επίσης πρέπει να το κάνουν σωστά και με υπομονή. Δυστυχώς είναι πολύ μεγάλη η πληροφορία από τα μέσα μαζικής δικτύωσης, τα οποία αποπροσανατολίζουν τα παιδιά και τα κάνουν… “αστέρες” από αρκετά μικροί, με όλη αυτή την κατάσταση να τους βαραίνει και να μην μπορούν να την σηκώσουν.
Οπότε, θεωρώ, ότι το πιο σημαντικό κομμάτι είναι τα ίδια τα παιδιά να αγαπήσουν το άθλημα. Αν έχεις σωστό προγραμματισμό τότε σίγουρα θα γίνει κάτι καλό.
Έχουμε δει παιδιά τα οποία στα 15 τους ήταν ταλέντα και εν τέλει δεν έκαναν την καριέρα που περιμέναμε γιατί το είδαν από αρκετά νωρίς σαν επαγγελματική αποκατάσταση και βάλανε την αγάπη για το άθλημα δευτερεύον.
Δεν λέω να μην το βλέπεις σαν επάγγελμα αλλά αυτό να έρθει στην ηλικία που πρέπει».
Για το μοντέλο του μπάσκετ που είδε της ομάδες να ακολουθούν στο Ευρωμπάσκετ:
«Θεωρώ ότι παντού ακολουθείται το μοντέλο της ταχυδύναμης, της ταχύτητας, και των γρήγορων αποφάσεων, που είναι πολύ σημαντικό. Πλέον πρέπει να είσαι πρώτα αθλητής και μετά να έρχεται το μπάσκετ.
Και εμείς αυτό προσπαθούμε να ακολουθήσουμε τα τελευταία χρόνια και το κάνουμε με έναν αρκετά σωστό τρόπο. Αν δεν το κάνεις αυτό θα μείνεις πίσω, δεν μπορείς να μείνεις στο μπάσκετ που παιζόταν πριν κάποιες γενιές, θα σου είναι αδύνατον να μπορείς να αντιμετωπίσεις τις άλλες ευρωπαϊκές ομάδες».
Για την κατάσταση που επικρατεί με τα κολλέγια τα τελευταία χρόνια:
«Δυστυχώς μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε γιατί δεν υπάρχει προϊστορία σε όλη αυτή την διαδικασία με τα κολλέγια. Είναι πολύ καινούργιο όλο αυτό, έχεις μόλις 4-5 χρόνια που συμβαίνει τόσο έντονα.
Εγώ αυτό που αναρωτιέμαι είναι πως ένα παιδί, 17-18 χρονών, μπορεί να διαχειριστεί ένα συμβόλαιο ή μια κλήση με δεκαπλάσια χρήματα από ότι θα έπαιρνε εδώ ή μια θέση με χρόνο και ρόλο σε μια ομάδα, σε αντίθεση με εδώ.
Πρέπει να ολοκληρωθεί ο κύκλος και να περάσουν κάποια χρόνια για να δούμε τα αποτελέσματα. Εννοείται πως εξελίσσονται τα παιδιά εκεί αλλά δεν είναι μια εύκολη διαδικασία όπως ακούγεται.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς, εδώ, είναι να δώσουμε χρόνο στα παιδιά ώστε να μπορέσουν να εξελιχθούν. Μόνο μέσα από τα παιχνίδια εξελίσσεσαι, καλή η προπόνηση αλλά μέσα από τον ποιοτικό χρόνο θα πάρεις την αυτοπεποίθηση και την εμπειρία που χρειάζεσαι.
Το βλέπουμε ήδη να γίνεται στην Ευρώπη αυτό, να δίνεται χρόνος σε νεαρά παιδιά στο κορυφαίο επίπεδο, εδώ είμαστε λίγο πίσω ακόμη».
