Oι στιγμές που σημάδεψαν την πορεία της Μυκόνου στη GBL, η διαχείριση των δυσκολιών, το βασικό στοιχείο που έκανε την επιτυχία εφικτή, καθώς και για το μεγαλύτερο μάθημα που έχει πάρει ο οργανισμός για τη συνέχεια, ήταν τα σημεία αναφοράς του στο mykonosbc.gr.
Πώς έχεις βιώσει μέχρι στιγμής αυτή τη διαδρομή στη GBL, από την πρώτη προπόνηση στο Περιστέρι στις 19 Αυγούστου ως τη νίκη στο Μαρούσι που σφράγισε την παραμονή; Υπήρξαν στιγμές που ξεχωρίζεις ως πιο καθοριστικές ή που σε εξέπληξαν ή σε συγκίνησαν;
«Είναι μια διαδρομή γεμάτη απαιτήσεις αλλά και βαθιά ικανοποίηση. Ξεκινήσαμε τη σεζόν με πολλή δουλειά και αρκετά ερωτηματικά, όπως συμβαίνει σε κάθε νέα προσπάθεια, όμως βήμα-βήμα χτίσαμε κάτι αληθινό.
Η εκτός έδρας νίκη απέναντι στο Μαρούσι δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα. Ήταν η επιβεβαίωση μιας ολόκληρης προσπάθειας. Καθοριστικές στιγμές υπήρξαν πολλές. Κυρίως θα ξεχώριζα το πρώτο μας επίσημο παιχνίδι στη Μύκονο απέναντι στον Ολυμπιακό και την υλοποίηση του οράματος της διοίκησης, αλλά και την πρώτη μας νίκη στο πρωτάθλημα, εκείνο το διπλό στον Ηρακλή, που ουσιαστικά έβαλε τις βάσεις για μια επιτυχημένη πορεία.
Φυσικά, ξεχωρίζει και η νίκη στο Μαρούσι, που σφράγισε την παραμονή στη GBL. Σε προσωπικό επίπεδο, με συγκίνησε ιδιαίτερα η παρουσία της κόρης μου και της οικογένειάς μου στο γήπεδο φέτος, βλέποντάς με να υπηρετώ το άθλημα που αγαπώ από διαφορετικό πόστο και να με στηρίζουν στο επόμενο βήμα της καριέρας μου. Οι δύο νίκες με την κόρη μου στην κερκίδα ήταν για μένα μια εμπειρία με βαθιά συγκίνηση».
Η ομάδα κατάφερε να πετύχει κάτι ιστορικό. Ποιο ήταν το βασικό στοιχείο που έκανε αυτή την επιτυχία εφικτή; Και ποια στιγμή συνειδητοποίησες ότι η Μύκονος Betsson μπορεί να πετύχει και να σταθεί στην ελίτ του ελληνικού μπάσκετ, χωρίς να ξεφύγει από τις αρχές της;
«Το βασικό στοιχείο ήταν η αυθεντικότητα. Δεν προσπαθήσαμε να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε. Υπάρχει ένα ξεκάθαρο πλάνο, πίστη σε αυτό και υπομονή στη διαδικασία.
Η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι μπορούμε να σταθούμε στην κατηγορία ήταν όταν η ομάδα άρχισε να κερδίζει χωρίς να “προδίδει” την ταυτότητά της. Όταν δηλαδή δεν παίζαμε απλώς για το αποτέλεσμα, αλλά με συγκεκριμένες αρχές και τρόπο παιχνιδιού».
Πώς επηρέασε η φιλοσοφία του οργανισμού τη διαχείριση των δύσκολων στιγμών, τις καθημερινές αποφάσεις και τη συνοχή της ομάδας;
«Η φιλοσοφία του οργανισμού αποτελεί τη βάση μας. Στις δύσκολες στιγμές δεν υπήρξε πανικός ή υπερβολές. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με καθαρό μυαλό και με γνώμονα το σύνολο. Αυτό δημιουργεί εμπιστοσύνη και, όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, έρχεται και η συνοχή. Αυτό πιστώνεται εξ ολοκλήρου στους κ. Αγγελετάκη και Δακτυλίδη».
Στη διαχείριση ενός οργανισμού υπάρχουν λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στη διοίκηση, το σταφ και τους παίκτες. Πώς καταφέρνετε να κρατήσετε αυτές τις ισορροπίες χωρίς να διαταραχθεί η ψυχολογία και η ενέργεια της ομάδας;
«Οι ισορροπίες διατηρούνται γιατί υπάρχει σεβασμός στους ρόλους. Ο καθένας ξέρει πού αρχίζει και πού τελειώνει η ευθύνη του. Υπάρχει επικοινωνία, ειλικρίνεια και κοινός στόχος. Δεν υπάρχουν “εγώ”, μόνο “εμείς”. Το “togetherness” είναι ένας βασικός κανόνας που έχει θέσει ο κόουτς Ζιάγκος από την αρχή της σεζόν».
Η σιωπηλή αλλά ουσιαστική συμβολή της διοίκησης της ΚΑΕ Μύκονος Betsson φαίνεται καθοριστική. Πώς θα περιέγραφες τον ρόλο της στην επιτυχία της ομάδας, πέρα από την καθημερινή διαχείριση;
«Η διοίκηση παίζει καθοριστικό ρόλο, κυρίως γιατί προσφέρει σταθερότητα. Οι κ.κ. Αγγελετάκης και Δακτυλίδης, αλλά και το σύνολο ανθρώπων που έχουν δημιουργήσει γύρω από την ομάδα, είναι πάντα παρόντες και έχουν διαμορφώσει ένα περιβάλλον όπου όλοι μπορούν να δουλεύουν με ηρεμία και επαγγελματισμό. Αυτή η σιωπηλή δύναμη είναι, πολλές φορές, το πιο σημαντικό στοιχείο».
Από την πρώτη σου χρονιά ως team manager, ποια ήταν τα μεγαλύτερα προσωπικά μαθήματα που πήρες; Υπήρξε κάτι που άλλαξε την προσέγγισή σου ως επαγγελματίας ή ως άνθρωπος;
«Το πιο σημαντικό μάθημα υπήρξε η διαχείριση των ανθρώπων. Δεν πρόκειται απλώς για διαδικασίες και οργάνωση, αλλά για χαρακτήρες, συναισθήματα και στιγμές. Έμαθα να ακούω περισσότερο και να αντιδρώ με μεγαλύτερη ψυχραιμία, αποφεύγοντας τον παρορμητισμό. Αναμφίβολα, η εμπειρία αυτή επηρέασε την προσέγγισή μου, ιδίως ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μου μέσα στην ομάδα».
Πώς βίωσες την προσωπική σου εξέλιξη μέσα σε αυτή την ιστορική χρονιά της ομάδας; Υπήρξαν στιγμές που ανακάλυψες νέες πτυχές του ρόλου σου που δεν περίμενες;
«Ήταν μια χρονιά που συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξή μου σε πολλαπλά επίπεδα. Δεν έλειψαν οι στιγμές κατά τις οποίες χρειάστηκε να υπερβώ τη ζώνη άνεσής μου και να αναλάβω ευθύνες σε τομείς που μέχρι πρότινος δεν μου ήταν οικείοι.
Ωστόσο, ως άνθρωπος με υψηλές απαιτήσεις πρωτίστως από τον εαυτό μου, αντιμετώπισα τη διαδικασία αυτή ως μια ακόμη πρόκληση που όφειλα να ολοκληρώσω με επιτυχία και η οποία, αναπόφευκτα, σε ωριμάζει. Όσο προχωρούσε η χρονιά, η ομάδα με εμπιστευόταν με περισσότερες αρμοδιότητες και ευθύνες, κάτι που ανταποκρινόταν και στη δική μου ανάγκη για εξέλιξη.
Μέσα από αυτή τη διαδρομή, ανακάλυψα ότι ο ρόλος του team manager είναι πολύ πιο πολυδιάστατος απ’ όσο φαίνεται, λειτουργώντας ως ο glue guy μεταξύ διοίκησης, προπονητικού επιτελείου και παικτών».
Αν έπρεπε να συνοψίσεις την ταυτότητα της Μυκόνου σε μία λέξη ή φράση μετά την πρώτη αυτή χρονιά, ποια θα ήταν;
«Μια ομάδα με ταυτότητα και χαρακτήρα».
Υπήρξαν στιγμές μέσα στη χρονιά που σε έκαναν να αισθανθείς υπερήφανος όχι μόνο για την ομάδα, αλλά και για το πώς λειτουργεί ολόκληρος ο οργανισμός;
«Ναι, πολλές. Όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και έξω από αυτό. Ο τρόπος καθημερινής λειτουργίας της ομάδας, ο επαγγελματισμός και η αμοιβαία στήριξη είναι στοιχεία που σε κάνουν πραγματικά υπερήφανο. Παρότι ήταν μια χρονιά που, σε γενικές γραμμές, κύλησε σχετικά ομαλά, θα ξεχώριζα τη διαχείριση της αγωνιστικής κάμψης που περάσαμε για περίπου έναν μήνα.
Ήταν υποδειγματική, τόσο από τη διοίκηση, που παρείχε ασφάλεια και σταθερότητα, όσο και από τον κόουτς Ζιάγκο και το επιτελείο του, οι οποίοι με επαγγελματισμό και καθαρό μυαλό πρόσφεραν στα παιδιά την ηρεμία που είχαν ανάγκη».
Ποια είναι τα μαθήματα που παίρνετε ως οργανισμός για τη συνέχεια; Τι θέλετε να κρατήσετε και τι θα θέλατε να βελτιώσετε τη νέα χρονιά;
«Το βασικό μάθημα είναι ότι τίποτα δεν έρχεται τυχαία. Χρειάζεται δουλειά, συνέπεια και καθαρή κατεύθυνση.
Εγώ βρίσκομαι μόνο λίγους μήνες στην ομάδα και, καθώς κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον ή το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, θεωρώ ότι αν ο οργανισμός συνεχίσει στον δρόμο που έχει χαράξει από τις μικρότερες κατηγορίες, διατηρήσει την ταυτότητά του και τη συνοχή του, τότε μπορεί να φτάσει εκεί που τον έχουν ονειρευτεί όλοι οι Μυκονιάτες.
Είμαι σίγουρος ότι ο κ. Αγγελετάκης και ο κ. Δακτυλίδης το γνωρίζουν πολύ καλά και προς αυτή την κατεύθυνση πορεύονται».
Ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους φιλάθλους της Μυκόνου για τη στήριξή τους σε αυτή την ιστορική σεζόν;
«Ένα μεγάλο “ευχαριστώ”. Η στήριξή τους δεν ήταν δεδομένη, την κερδίσαμε μαζί.
Ήταν δίπλα μας σε κάθε βήμα και έδωσαν ενέργεια στην ομάδα. Ο κόσμος της Μυκόνου έχει τεράστιο μερίδιο στην επιτυχία, από τις τοπικές κατηγορίες μέχρι και την άνετη παραμονή στην πρώτη μας χρονιά στη GBL».
