Αναλυτικά όσα είπε:
Για το ότι έχασε τη μεγάλη νίκη των Μαχητών στη Λευκάδα και αν αυτό το αντισταθμίζει η συμμετοχή του στην GBL με τον Άρη: «Αρχικά, να πω ότι αυτή η νίκη ήταν η μεγαλύτερη της χρονιάς αδιαμφισβήτητα. Προσωπικά, πιστεύω ότι το αντισταθμίζει και μπορεί να υπάρχει λίγο… προβάδισμα στο δεύτερο κομμάτι.
Είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε απ’ την αρχή της εβδομάδας που ο κόουτς μού είπε να είμαι στη προπόνηση και να βοηθήσω την ομάδα. Εγώ έκανα αυτά που έπρεπε για να βοηθήσω την ομάδα, χωρίς να έχω σκέψη το αν θα παίξω ή όχι τελικά. Στην αρχή ήταν λίγο… αγχωτικό, με την έννοια ότι δεν ήξερα που βρισκόμουν, δεν είχα την ομάδα που έπαιζα κάθε Σάββατο, τα παιδιά απ’ τους Μαχητές δηλαδή.
Προφανώς ήταν η ομάδα μου, αλλά πρώτη φορά σε αγώνα. Μετά τα πρώτα 1.5-2 λεπτά ήταν απολαυστικό και κατάφερα κι εγώ, μιας και το ματς μου το επέτρεψε, να το χαρώ λίγο παραπάνω. Περιμένω την επόμενη φορά και πιο έτοιμος».
Για τη δυνατότητα του διπλού δελτίου που δίνει η ΕΟΚ στις ομάδες: «Είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια ευκαιρία που μας δίνεται και μας βοηθάει να παίξουμε παιχνίδια σε χαμηλότερες κατηγορίες απ’ αυτές που βρίσκονται οι ομάδες στις οποίες ανήκουμε. Μας βοηθάει να ωριμάσουμε, να φτιάξουμε το σώμα μας, την αντίληψή μας και πολλά άλλα πράγματα».
Για το πώς διαχειρίζεται αυτό το… διπλό ταμπλό: «Σίγουρα είναι πάρα πολύ δύσκολο, γιατί υπάρχουν μέρες που έχουμε διπλές προπονήσεις με τον Άρη και τους Μαχητές. Υπάρχουν μέρες που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήξερα σε ποια ομάδα θα αγωνιστώ και τι θα κάνω.
Υπάρχει, όμως, πάρα πολύ καλή συνεννόηση μεταξύ των δύο οργανισμών, του Νίκου Ζήση και του Χρήστου Ταπούτου από τον Άρη με τον Τόλη Συμεωνίδη και τον κόουτς Γεροφώτη από τους Μαχητές. Μέσω αυτών μπόρεσα και βρήκα τον χώρο μου σε όλη αυτήν την κατάσταση. Ζω το όνειρό μου. Ξυπνάω το πρωί, πηγαίνω προπόνηση, γυρνάω, ξεκουράζομαι, ξαναπάω προπόνηση. Ό,τι ονειρεύεται κάθε παιδί το κάνω καθημερινά. Είναι πολύ ωραίο και με βοηθάει πολύ».
Για το πώς βιώνει αυτός και οι συνομήλικοι συμπαίκτες του την παρουσία τους στον Άρη: «Εμείς χαιρόμαστε κάθε στιγμή που είμαστε εκεί, γιατί έχουμε δίπλα μας ανθρώπους και συμπαίκτες που έχουν ζήσει το μπάσκετ και έχουν βιώσει πάρα πολλές στιγμές σε αυτό. Προσπαθούμε να είμαστε κάθε μέρα εκεί και να τους δείχνουμε πως αυτό το μισό-ένα λεπτό που θα μας δοθεί θα το αξίζουμε, δε θα μας δοθεί απλά για να δοθεί».
Για τη φετινή σεζόν που διανύει ο Άρης: «Ήταν μέχρι να συμπληρωθεί το “παζλ” πιστεύω. Έως τότε έπρεπε να βρεθούν μεταξύ τους οι παίκτες, ο προπονητής, να συνδυαστούν, να γίνουν μια ομάδα. Απ’ τη στιγμή που έγινε αυτό, η ομάδα φαίνεται πως ξεχωρίζει. Δυστυχώς δε μπόρεσε να κάνει αυτό που ήθελε να κάνει στην Ευρώπη, αλλά ξεχωρίζει ήδη και πάει μόνο καλύτερα. Και στις προπονήσεις και στη συναναστροφή με τα παιδιά η κατάσταση πάει μόνο προς το καλύτερο».
Για την «αναγέννηση» του μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη: «Από αυτά που βλέπω και ακούω, φαίνεται πως είναι κάτι μεγαλύτερο απ’ το μπάσκετ. Υπάρχει κόσμος έξω ανεξαρτήτως ηλικίας. Χθες (23/03) στο εφηβικό πρωτάθλημα υπήρχαν από πολύ μικρά παιδιά μέχρι πάρα πολύ μεγάλοι άνθρωποι οι οποίοι μάς μιλούσαν συνέχεια, μας στήριζαν και μας εμψύχωναν συνεχώς. Αυτό μου έδωσε να καταλάβω ότι δεν είναι μόνο το να κερδίσει ο Άρης ένα συγκεκριμένο ματς, είναι κάτι παραπάνω από αυτό».
Για τον στόχο των Μαχητών στο υπόλοιπο του πρωταθλήματος: «Ο στόχος είναι να πλασαριστούμε όσο καλύτερα γίνεται, σε όσο ψηλότερη θέση γίνεται και, από ‘κει και πέρα, θα αγωνιστούμε με όποιον βρεθεί μπροστά μας. Δεν έχουμε προτιμήσεις για αντίπαλο, θα παλέψουμε με όποιον είναι και θα καταφέρουμε να σώσουμε την ομάδα. Νιώθαμε απ’ την αρχή της χρονιάς ότι μπορούμε να νικήσουμε τον οποιονδήποτε. Βέβαια, δε μας δικαίωσε αυτή η πίστη μας, αλλά είμαστε εδώ να το κάνουμε σε ό,τι έχει απομείνει».
Για το αν θεωρεί ότι οι Μαχητές έχουν αδικήσει τους εαυτούς τους: «Πράγματι, όταν συζητάμε μεταξύ μας λέμε ότι έχουμε αδικήσει τον εαυτό μας πάρα πολύ. Υπάρχουν πολλά ματς που μπορούσαμε να τα κερδίσουμε και δεν το καταφέραμε από δικά μας λάθη».
