Η σκούφια του Σι Τζέι Χάρις βαστάει από ένα μαγικό μέρος. Το Γουίνστον Σέιλεμ βρίσκεται στη Βόρεια Καρολίνα, μία πόλη και ένα πανεπιστήμιο που έκανε (περισσότερο) διάσημο ένας κύριος με το ονοματεπώνυμο, Μάικλ Τζόρνταν. Θα έχετε ακούσει γι' αυτόν, λογικά.
Ο γκαρντ του Περιστερίου μπορεί να μην ακολούθησε τα κολεγιακά βήματα του MJ, αλλά βάδισε στα χνάρια ενός άλλου θρυλικού παίκτη του ΝΒΑ, του Τιμ Ντάνκαν, απόφοιτου του Γουέικ Φόρεστ, όπως και ο Χάρις. Εκεί, όπου μετά από λίγα χρόνια, γνώρισε και έναν γνωστό μας, τον Ντίνο Μήτογλου!
Ο μπασκετικός χρόνος στην κλεψύδρα του έχει αρχίσει να λιγοστεύει. Ο ίδιος το γνωρίζει και γι' αυτό προετοιμάζει τα επόμενα βήματα. Τα επαγγελματικά με τον κουμπάρο του (πρώην συμπαίκτη στο κολέγιο) και νυν γκαρντ του Ερυθρού Αστέρα, Κόντι Μίλερ ΜακΙντάιρ, αλλά και τα προσωπικά.
Ο Σι Τζέι Χάρις «μελετάει» το ρόλο του μπαμπά. Αυτό θέλει να κάνει για ένα διάστημα, μόλις αποφασίσει να σταματήσει το μπάσκετ, προτού περάσει στο επόμενο βήμα της καριέρας του.
Αυτή θεωρεί ως την υπέρτατη θυσία, να βρίσκεται μακριά από την οικογένειά του. Και να παίζει μπάσκετ, περνώντας από διάφορα... κύματα: Τις δυσκολίες στη Γερμανία, την άνοδο στην Πολωνία και την εκτόξευση στη Γαλλία, αλλά και στο Ισραήλ υπό τις οδηγίες του αγαπημένου προπονητή, του Στέφανου Δέδα.
Για τη σχέση με τον Βασίλη Ξανθόπουλο και το φετινό Περιστέρι: «Ήταν μία ενδιαφέρουσα δυναμική, αλλά ήταν αρκετά απλή, γιατί το πάθος και η αγάπη που είχε ως παίκτης, φαίνεται και στον προπονητή. Και είναι εύκολο να ακολουθείς κάποιον που είναι τόσο παθιασμένος και αγαπά το παιχνίδι. Ήταν πολλοί οι λόγοι που με έκαναν να πω “ναι” στην ανανέωση. Απόλαυσα το χρόνο μου πέρυσι στο Περιστέρι, ένιωσα ότι είχα μία αξιοπρεπή χρονιά και ότι μπορούσα να επιστρέψω και να βελτιωθώ και να βοηθήσω την ομάδα να κερδίζει. Όταν ακούσαμε ότι είμαστε φαβορί για τον υποβιβασμό, το χρησιμοποιήσαμε ως κίνητρο για να παίξουμε πιο σκληρά και να αποδείξουμε στους εαυτούς μας ότι είμαστε παίκτες υψηλού επιπέδου».
Για το πως άρχισε να παίζει μπάσκετ: «Μπήκα στο μπάσκετ γιατί αγαπούσα τα σπορ. Όταν ήμουν μικρός, ξεκίνησα με το μπέιζμπολ, άρχισα να παίζω μπάσκετ γιατί οι περισσότεροι φίλοι μου έπαιζαν μπάσκετ. Τελικά ήμουν καλό σε αυτό και συνέχισα. Στο μπέιζμπολ ήμουν πολύ καλός και μου άρεσε περισσότερο από το μπάσκετ. Ο πατέρας μου ήταν ο πρώτος που έβαλε την μπάλα στα χέρια μου. Παίζαμε στην αυλή του σπιτιού και με κέρδιζε. Σταματήσαμε μόλις μπορούσα να τον κερδίζω».
Για το Γουέικ Φόρεστ, τον Ντίνο Μήτογλου και τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ: «Γνωρίζω τον Ντίνο από τότε που ήταν στο Γουέικ Φόρεστ. Είχαμε και τον ίδιο προπονητή.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι ο μικρός μου αδελφός. Είμαστε κολλητοί, μιλάμε πιθανόν μέρα παρά μέρα. Είμαστε επιχειρηματικοί συνέταιροι, θα είναι ο κουμπάρος στο γάμο μου».
Για το μέλλον του: «Ξέρω ότι δεν έχω πολλά χρόνια ακόμα. Οπότε το να σκέφτομαι τι θα κάνω μετά το μπάσκετ είναι κάτι που δίνω περισσότερο προσοχή τελευταία. Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να κάνω, αλλά στην αρχή θέλω να είμαι στο σπίτι και να είμαι μπαμπάς.
Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα, το να είμαι εδώ και να είμαι μακριά από την οικογένεια. Είναι η απόλυτη θυσία να είσαι μακριά από την οικογένειά σου».
Για τον Στέφανο Δέδα: «Είναι ένας από τους αγαπημένους προπονητές που είχα στην καριέρα μου. Είναι λίγο... τρελός, θα φωνάξει, θα ουρλιάξει. Νομίζω ότι είχαν πιθανότατα την καλύτερη σεζόν μαζί του».
Για το FIBA Europe Cup: «Αυτός ήταν ο στόχος μας. Είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που είπε ο κόουτς Μπίλι σε όλη την ομάδα. Θέλαμε να φτάσουμε στην τελική οκτάδα. Δεν το κάναμε απλά για να συμμετέχουμε. Και νομίζω ότι εκπλήξαμε πολλούς με το πόσο καλά τα πήγαμε».
