Οι δηλώσεις του Γιώργου Τανούλη:
Για το μήνυμά του προς τον κόσμο του Άρη με το συγκινητικό γράμμα:
«Είμαι ένα παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα στον Άρη, ξέρω την ιδιοσυγκρασία της ομάδας, τι έχει περάσει και τι έχει γίνει στο πέρασμα των χρόνων, οπότε γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι τα λόγια έχουν… χορτάσει τον κόσμο και τους πάντες στον οργανισμό του Άρη. Δε μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό, το ίδιο κάνει και η ομάδα. Δεν χρειάζεται να μιλάμε πάρα πολύ και να υποσχόμαστε πράγματα, νομίζω είναι η ώρα να τα κάνουμε πράξεις».
Για τον ενθουσιασμό του κόσμου προς την ομάδα:
«Νομίζω ότι δεν έχει κανένας τον λόγο να συγκρατήσει τον κόσμο. Ο κόσμος έχει το δικαίωμα να χαίρεται, να λυπάται και να ενθουσιάζεται όσο θέλει αυτός. Η ομάδα μέσα ξέρει τι πρέπει να κάνει, ποιοι είναι οι ρεαλιστικοί στόχοι, ποια είναι τα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Οι ομάδες σε αυτό το επίπεδο λειτουργούν με βάση το προσωπικό τους πλάνο και όχι με βάση τα σκαμπανεβάσματα που μπορεί να υπάρξουν.
Οπότε, γνωρίζοντας και τον κόσμο του Άρη πολύ καλά, ναι μεν μπορεί να έχει αυτήν την… τρέλα και τη “δίψα”, γιατί έχει περάσει πολύς καιρός από κάποια μεγάλη επιτυχία, ωστόσο νομίζω πως στο τέλος της ημέρας αν παλεύεις για την ομάδα και κάνεις το καλύτερο γι’ αυτήν ο κόσμος θα είναι ευχαριστημένος όπου κι αν φτάσει ο σύλλογος. Νομίζω ότι θα βρεθεί η “χρυσή τομή” μόνη της εφόσον παλεύουμε για την ομάδα».
Για την περίοδο που η ομάδα δεχόταν κριτική από τους φιλάθλους:
«Εγώ είχα την τύχη και την ατυχία να τα βλέπω τα πράγματα από ένα πιο ήρεμο και νηφάλιο πόστο. Ναι μεν ήμουν μέσα στην ομάδα, αλλά δεν είχα ανεβασμένους σφυγμούς, δε δεχόμουν εγώ ο ίδιος κριτική. Οπότε, στις δύσκολες περιόδους λίγο-πολύ ήμουν μέσα αλλά είχα και μια απόσταση από την όλη κατάσταση. Νομίζω ότι αυτό βοήθησε. Παρ’ όλα αυτά, για να πω την αλήθεια, θα προτιμούσα να ήμουν μέσα στη ροή των πραγμάτων και ας ήταν και πιο δύσκολα για ‘μένα».
Για το πώς φαντάζεται την επόμενη χρονιά με τον Άρη:
«Τη φαντάζομαι… εκρητική, φαντάζομαι ένα Παλέ, που ακόμα και σε δύσκολες εποχές “έβραζε”, τώρα να “βράζει” και απ’ έξω. Θα ζήσουμε στιγμές που θα θυμίζουν άλλες εποχές στην πόλη και είναι πολύ όμορφο αυτό. Επιτέλους ο Άρης σαν να παίρνει αυτό που του αξίζει και είναι τρομερά τιμητικό. Ανυπομονώ να το ζήσω σαν παίκτης του».
Για τη συνεργασία του με τον κόουτς Σπανούλη:
«Είχα την τύχη να συνεργαστώ με τον κόουτς Σπανούλη στην Εθνική ομάδα ένα ολόκληρο καλοκαίρι, στην προετοιμασία. Οπότε, γνωρίζοντας τον κοουτς και ξέροντας όλα αυτά που πρεσβεύει τόσο σαν άνθρωπος όσο και σαν προπονητής, ανυπομονώ να συνεργαστώ ξανά μαζί του».
Για το πώς προχωράει το κομμάτι με τον τραυματισμό του:
«Αυτό το διάστημα είμαι στη Θεσσαλονίκη και κάνω προπονήσεις. Θα είμαι έτοιμος, πρώτα ο Θεός, στην προετοιμασία. Είμαι ένα βήμα πριν αφήσω πίσω μου αυτήν την ατυχία και επιστρέψω κανονικά στα παρκέ».
Για το πώς βίωσε την περίοδο της απουσίας του από τα γήπεδα και πώς αντιμετώπισε αυτήν την κατάσταση:
«Δε θα σας πω ψέματα, υπήρξαν πολλές δύσκολες μέρες, πολλά σκοτεινά βράδια με πολλές σκέψεις στο μυαλό μου. Νομίζω, όμως, ότι ήμουν… τυχερός μέσα στην ατυχία μου που το έπαθα παίζοντας για τον Άρη και έχοντας αυτό το “δέσιμο” με τον κόσμο. Ίσως αν το πάθαινα παίζοντας για κάποια άλλη ομάδα, που να μην ήμουν τόσο “δεμένος” μαζί της, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.
Εδώ ο κόσμος και η ίδια η ομάδα δε με άφησαν ποτέ μόνο μου. Κάπως αυτό με κρατούσε “ζεστό”, με βοηθούσε να νιώθω ότι είμαι παίκτης. Έβγαλαν μεγάλο βάρος από τους ώμους μου εκείνη τη δύσκολη περίοδο».
Για το πόσο του έχει λείψει το μπάσκετ:
«Είναι πάρα πολύ δύσκολο και μου έχει λείψει, δε μπορώ να σας περιγράψω ακριβώς πόσο. Έγινε όλο αυτό σε ένα σημείο της καριέρας μου που είχα αρχίσει να κάνω τα πρώτα μου βήματα έχοντας ρόλο σε ομάδα, με το Μαρούσι. Πραγματοποίησα το όνειρό μου και ήρθα στον Άρη όπου θα είχα έναν πιο ενεργό ρόλο.
Όντας νέος στον Ολυμπιακό που ήμουν, τα ονόματα δίπλα μου ήταν τεράστια, παίκτες με τεράστια ποιότητα και χρειάζεται κάποιον καιρό για να αποκτήσεις κάποιον ρόλο στην ομάδα σαν νέος παίκτης. Ήταν σαν… να μου κόπηκαν τα πόδια. Κάπως αυτό σταμάτησε και έμεινα εντελώς έξω από το μπάσκετ, που ήταν κατι ψυχοφθόρο.
Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, νιώθω… σαν θηρίο στο κλουβί τόσο καιρό που βλέπω τους άλλους να παίζουν και ανυπομονώ να μπω και εγω στον χορό».
Για το ότι ανεβαίνει το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης με Άρη και ΠΑΟΚ:
«Ανεβαίνει το μπάσκετ της πόλης και αυτό είναι καλό, γιατί επιτέλους θα υπάρχει ένας ανταγωνισμός παραπάνω, οι ομάδες θα πηγαίνουν για διαφορετικούς στόχους και αυτό θα φέρει περισσότερα παιδιά στο ν’ ασχοληθούν με το άθλημα και τα γήπεδα να γεμίζουν παραπάνω. Το μόνο που έχω εγώ σαν στόχο και αυτό που εκλαμβάνω από τους οπαδούς είναι να νικάμε το κάθε ματς, είτε είναι με τον ΠΑΟΚ είτε με τον οποιονδήποτε αντίπαλο σε Ελλάδα και Ευρώπη».
Για το αν πιστεύει πως τώρα με την άνοδο του Άρη και του ΠΑΟΚ μπορεί η κατάσταση να… ξεφύγει πέραν απ’ το αγωνιστικό κομμάτι:
«Ας μην εθελοτυφλούμε, η κατάσταση έχει ξεφύγει ήδη. Θέλω να πω, δηλαδή, ότι… έχουμε χάσει παιδιά στην πόλη, πεθαίνουν άνθρωποι, δεν υπάρχει μπάσκετ, δεν υπάρχει ποδόσφαιρο, υπάρχει αθλητισμός και ο αθλητισμός στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς, είναι τοξικός και έχουμε όλοι μας μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό.
Δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε, δεν πρέπει να λέμε ότι “μπορεί να ξεφύγει η κατάσταση”, μειώνουμε έτσι την κατάσταση που έχει ήδη φύγει από τα όρια. Η τοξικότητα έχει ξεφύγει, παιδιά χάνουν την ζωή τους και αυτό είναι στενάχωρο, αλλά αυτό είναι απόρροια μια κοινωνίας που νοσεί.
Νομίζω ότι όλο αυτό, ίσως, να εξυπηρετεί και κάποιους. Είναι πολύ πιο εύκολο να ασχολούνται οι άνθρωποι και να πεθαίνουν για τον Ολυμπιακό, τον Άρη, τον ΠΑΟΚ, τον Παναθηναϊκό, γιατί, αν δεν υπήρχε αυτή η εκτόνωση σε αυτά τα θέματα, πιστεύω ότι θα ερχόταν σε θέματα που πραγματικά αξίζουν, όπως, για παράδειγμα, τα Τέμπη, οι πυρκαγιές στο Μάτι. Νομίζω ότι ίσως να βοηθάει όλο αυτό κάποιους και να γίνεται σκόπιμα».
Για το αν και πώς μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση:
«Εννοείται μπορεί να μειωθεί αρκεί να το θέλουμε όλοι. Δε βγάζω κανέναν απ’ έξω, βάζω πρώτα απ’ όλους τον εαυτό μου, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Όλοι μας έχουμε υπάρξει τοξικοί, έχουμε μεγαλώσει μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο σε αυτήν τη χώρα, έχουμε υπάρξει τοξικοί απέναντι στο ίδιο το άθλημα και έχουμε δώσει λάθος παραδείγματα, αλλά νομίζω ότι η λάθος αντιμετώπιση ξεκινάει από την πολιτεία.
Στοχοποιούμε τους αθλητές που μπορεί να έχουν διακόσιους σφυγμούς εκείνη τη στιγμή. Δε λέω ότι είναι σωστό ν’ αντιδρούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, αλλά νομίζω ότι η αφορμή είναι ο αθλητής και είναι το τελευταίο στάδιο. Σε μια πολιτεία που δεν προλαμβάνει καθόλου την τοξικότητα, που έχει καταλήξει στον αθλητισμο, τότε πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό και με τους αθλητές συμμέτοχους σε αυτή την προσπάθεια».
Για το πώς ο ίδιος έχει βιώσει όλη αυτή την τοξικότητα:
«Έχω φτάσει στο σημείο να λέω “τι κάνουμε;”, όχι ως αθλητής αλλά ως άνθρωπος. Το περιστατικό που συγκλόνισε εμένα περισσότερο, γιατί μπορούσα να ταυτιστώ πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, ήταν η δολοφονία του Άλκη. Σε εκείνο το σημείο έφτασα να πω “τι κάνω; Τι κοινωνία εκπροσωπώ;”.
Όταν έναν παιδί, που θα μπορούσα να είμαι και εγώ, γιατί έχω κάτσει στα σκαλιά που δολοφονήθηκε ο Άλκης με την παρέα μου, δολοφονείται και συνειδητοποιείς ότι θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας, μπαίνοντας μετά στη διαδικασία να σκεφτείς ότι “θα μπορούσα να είμαι εγώ”, τότε χτυπάει δυνατά μέσα σου.
Έχω αποφασίσει να λέω τα πράγματα που θέλω και τις απόψεις μου όπως είναι. Νομίζω όλη αυτή η εικόνα θα αλλάξει από το σημείο που θα ξεκινήσει ο καθένας μας ν’ αλλάζει τον εαυτό του. Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε θ’ αλλάξει και η κοινωνία στην οποία ζούμε».
