Την επομένη της πρόκρισης της ομάδας του στο Final-8 του Κυπέλλου Ελλάδας, ο Διονύσης Σκουλίδας μίλησε στο mykonosbc.gr:
Πώς βίωσες τη στιγμή λίγο πριν πάρεις το νικητήριο τρίποντο; Υπήρχε πίεση ή ένιωσες απλά ότι ήταν η σειρά σου να πάρεις την ευθύνη;
«Ο Μάιλς κατεβάζει το ριμπάουντ και, εκείνη τη στιγμή, τόσο εγώ όσο και ο Καλίντ δείχνουμε αμέσως τον Ταϊρί, γιατί δεν τον έβλεπε, ήταν πίσω του.
Εγώ, ενστικτωδώς, όπως κάνω πάντα όταν παίρνουμε το ριμπάουντ, τρέχω στη γωνία για να ανοίξω το γήπεδο.
Είναι και οδηγία του κόουτς, αλλά και καθαρά δικό μου ένστικτο.
Καθώς ο Ταϊρί κατέβαινε, γύρισε και με κοίταξε. Κάναμε κάτι που έμοιαζε λες και είχε βγει από τάιμ άουτ. Ο Καλίντ και ο Κέντρικ έκοψαν από τις 45 μοίρες, ενώ ο Κέντρικ ουσιαστικά έκανε και ένα σκριν στον Δίπλαρο, που με μάρκαρε.
Οι παίκτες της Καρδίτσας μπερδεύτηκαν, δεν υπήρξε επικοινωνία, κανείς δεν άλλαξε μαρκάρισμα. Έτσι, ο Ταϊρί ήρθε προς το μέρος μου και μου έδωσε την μπάλα.
Ειλικρινά, εκείνη τη στιγμή δεν είχα στο μυαλό μου ότι το σκορ ήταν 73-75, ότι δηλαδή “ή το βάζεις ή χάνεις”. Ήταν ένα σουτ που δουλεύω καθημερινά: βγαίνοντας με μικρή κίνηση προς την μπάλα ή μετά από σκριν, γιατί ήταν σουτ σε κίνηση. Αν σκεφτόμουν το σκορ, πιστεύω ότι τα χέρια μου θα ήταν πολύ πιο βαριά. Δεν είναι εύκολο όταν ξέρεις ότι πρέπει να μπει.
Με το που έφυγε η μπάλα από τα χέρια μου, το κατάλαβα ότι ήταν μέσα. Το ένιωσα.
Νομίζω φαίνεται και στο ριπλέι πόσο καλά έφυγε η μπάλα. Είχα βάλει κι ένα σουτ νωρίτερα, είχα ευστοχήσει και σε δύο βολές, ένιωθα ότι είχα καλό μομέντουμ. Και, εντάξει… είναι ωραία αίσθηση να ξέρεις ότι εκείνη τη στιγμή σε ψάχνει ο πόιντ γκαρντ για να σου δώσει την μπάλα. Γιατί θα μπορούσε το σουτ να το πάρει ο Ταϊρί, ο Κέντρικ ή ο Μάιλς…».
Έχεις αφήσει ήδη το αποτύπωμά σου σε χαμηλότερες κατηγορίες. Πόσο διαφορετική ήταν η εμπειρία της πρόκρισης με τη Μύκονο Betsson σε σχέση με προηγούμενες επιτυχίες, δεδομένου ότι αυτή τη φορά κρίθηκε από τα δικά σου χέρια;
«Δεν μπορώ να το βάλω σε σύγκριση. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι εκτιμώ πολύ την ευκαιρία που μου δίνεται.
Είναι μια πολύ δύσκολη κατηγορία: στην άμυνα πρέπει να κυνηγάς συνεχώς ξένους παίκτες που είναι πολύ ποιοτικοί και, στη συνέχεια, να έχεις την απαραίτητη ενέργεια για να σκοράρεις στην επίθεση ή να πάρεις κάποιο σουτ, έχοντας πια έναν συγκεκριμένο ρόλο σε σχέση με αυτόν που είχα στις χαμηλότερες κατηγορίες.
Θεωρώ, όμως, ότι μου έκανε πάρα πολύ καλό το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια είχα ηγετικό ρόλο.
Αυτό μου έδωσε αυτοπεποίθηση, ώστε φέτος, παρότι έχω πιο συγκεκριμένο ρόλο, να μπορώ να παίρνω τέτοια σουτ με σιγουριά, είτε μπουν είτε όχι. Το σημαντικό είναι να μπορώ να τα πάρω, γνωρίζοντας ότι μπορώ να τα βάλω.
Είναι διαφορετικό να βρίσκεσαι ξαφνικά στην GBL με έναν συγκεκριμένο ρόλο και άλλο να έχεις αυτή την αυτοπεποίθηση, που έχει χτιστεί μέσα από πολλή δουλειά και πολλά παιχνίδια, όπου είχα την μπάλα στα χέρια μου όταν έκαιγε».
Πώς έχει αλλάξει η προσέγγισή σου στο παιχνίδι τώρα που βρίσκεσαι σε πιο ώριμη φάση της καριέρας σου;
«Καταρχάς, νιώθω το σώμα μου σε πολύ καλή κατάσταση. Είμαι πιο ελαφρύς, αισθάνομαι ότι μπορώ να κινηθώ πιο εύκολα στο γήπεδο και να ανταποκριθώ, για παράδειγμα, στο μαρκάρισμα ενός ξένου παίκτη όταν χρειαστεί.
Από εκεί και πέρα, για μένα το μυαλό μου είναι πάντα συγκεντρωμένο στο να είμαι όσο πιο επιθετικός γίνεται. Θεωρώ ότι έχω πολύ καλό σουτ και πρέπει να είμαι επιθετικός κάθε φορά που μπαίνω στο παρκέ.
Έχει αλλάξει, επίσης, η προσέγγισή μου σε ό,τι αφορά την προσπάθεια και την ένταση που πρέπει να βγάζω μέσα στο γήπεδο. Χρειάζεται να βάζω περισσότερο το κορμί μου, γιατί αυτή η κατηγορία δεν συγχωρεί. Είναι κάτι απολύτως κατανοητό και δεδομένο».
Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα-εφόδιο που πήρες από την πορεία σου μέχρι σήμερα και σου επέτρεψε να ανταποκριθείς σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή;
«Το μεγαλύτερο μάθημα δεν προήλθε τόσο από την αγωνιστική μου πορεία, όσο από τη στιγμή που γεννήθηκε το παιδάκι μου.
Από τότε είναι σαν να ηρέμησα μέσα μου. Όταν αποκτάς αυτό το συναίσθημα και καταλαβαίνεις τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή, αλλάζουν πολλά.
Μέχρι τότε, όσο κι αν το μπάσκετ ήταν και παραμένει πολύ ψηλά για μένα, όλα έμοιαζαν διαφορετικά.
Νιώθω ότι αυτό το γεγονός μου πρόσθεσε μια ωριμότητα. Πάνω απ’ όλα, νιώθω πιο ήρεμος. Δεν αγχώνομαι με τον ίδιο τρόπο.
Ξέρω ότι πλέον παίζω και για κάποιον άλλον, ότι πρέπει να είμαι εκεί όχι μόνο για μένα, αλλά και για την οικογένειά μου.
Αυτή ήταν, θεωρώ, η καμπή που με έκανε να δουλέψω περισσότερο, να δώσω παραπάνω, να θέλω να είμαι πιο επιθετικός μέσα στο γήπεδο, να κάνω ό,τι μου ζητείται, να παίξω άμυνα, να βάλω το κορμί μου, όπως απαιτεί αυτή η κατηγορία.
Αυτή ήταν η στιγμή που με άλλαξε, έστω και λίγο. Και, φυσικά, σε συνδυασμό με τις προηγούμενες χρονιές, νιώθω ότι έχω πια την αυτοπεποίθηση στο παιχνίδι μου να μην διστάζω σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις».
Πώς νιώθεις για το γεγονός ότι έδωσες την πρόκριση σε μια ομάδα που κουβαλά τις προσδοκίες και τα όνειρα ενός ολόκληρου τόπου;
«Ήταν κάτι πολύ πρωτόγνωρο για μένα.
Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι κάνω κάτι για ανθρώπους που έρχονται να μας δουν, μας αγαπούν και έχουν δώσει τα πάντα για αυτόν τον τόπο και αυτή την ομάδα.
Αν σκεφτεί κανείς ότι η Μύκονος Betsson, πριν από μερικά χρόνια, έπαιζε σε ανοιχτό γήπεδο και τώρα, μέσα από μια ιδέα που αγκαλιάστηκε, αυτό το πρότζεκτ μας έχει φέρει στο Final 8 του Κυπέλλου Ελλάδας, καταλαβαίνει τη σημασία της στιγμής, πόσω μάλλον όταν αυτό ήρθε από τα δικά μου χέρια.
Είμαι στην ομάδα από πέρσι και ξέρω τι σημαίνει αυτή η ομάδα για τους ανθρώπους εδώ. Το συναίσθημα είναι απερίγραπτο, πραγματικά πολύ όμορφο.
Βλέποντας στο ριπλέι τη χαρά του κόσμου τη στιγμή που μπαίνει το τρίποντο και γνωρίζοντας ότι, τέσσερα δευτερόλεπτα μετά, βρισκόμαστε στο Final 8… χαίρομαι απίστευτα που είμαι παρών σε όλο αυτό και που το ζω μαζί τους».
Τον περασμένο Ιούλιο, στην ανακοίνωση της ανανέωσης σου με τη Μύκονο Betsson, είχες αναφέρει πως: «Είναι μια μεγάλη πρόκληση για μένα, να αποδείξω ότι μπορώ να σταθώ ξανά στο υψηλότερο επίπεδο». Πώς αξιολογείς την παρουσία σου μέχρι στιγμής;
«Νιώθω καλά. Αν το κρίνω από τη δική μου οπτική, θεωρώ ότι μπορώ να σταθώ ως αξιόπιστος σουτέρ. Αλλά για μένα δεν είναι μόνο αυτό.
Γενικά, έχω βελτιώσει και το σώμα μου, βρίσκομαι σε καλή κατάσταση… Παράλληλα όμως, στο τέλος πάντα κάνω τον δικό μου απολογισμό. Η αυτοπεποίθησή μου αυτή τη στιγμή είναι σε πολύ καλό επίπεδο, ειδικά όταν ακούω θετικά λόγια από τον κόουτς. Είναι πάντα ενθαρρυντικό και σου ανεβάζει τη ψυχολογία να ξέρεις ότι εκτιμάται αυτό που κάνεις, γιατί οι ώρες δουλειάς που βάζουμε είναι πολλές και ο κόσμος δεν τις βλέπει.
Είναι σίγουρα μια ανταμοιβή και κάτι που πάλευα για πολλά χρόνια μέχρι να φτάσω εδώ. Κάθε ευκαιρία που μου δίνεται, τουλάχιστον προσπαθώ να την αρπάξω στο μέγιστο».
Αν έπρεπε να περιγράψεις τι σημαίνει για τη Μύκονο, το νησί και τον οργανισμό η πρόκριση στο Final-8 με μία λέξη ή εικόνα, ποια θα ήταν;
«Θα έλεγα ότι είναι μια μορφή ανταμοιβής για όλο τον κόπο που έχει γίνει. Το γήπεδο φτιάχτηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο, αναβαθμίζεται συνεχώς, βλέπουμε πρόοδο σε όλα τα επίπεδα, και πλέον ο κόσμος ξέρει τη Μύκονο και για το μπάσκετ!
Πολλοί νόμιζαν ότι το νησί είναι μόνο για διακοπές και πάρτι το καλοκαίρι. Οπότε, για μένα, η πρόκριση είναι ανταμοιβή κόπων και περηφάνια, που αποτυπώνεται στη χαρά στα μάτια των ανθρώπων, ειδικά αυτών που έβαλαν ο καθένας το λιθαράκι του ώστε η ομάδα να φτάσει ως εδώ».
