Οι δηλώσεις του Ανδρεόπουλου:
Για το πώς βίωσε τις τελευταίες κρίσιμες στιγμές του ματς:
«Στο τέλος ήμουν σαν… οπαδός στον πάγκο. Δεν ένιωθα κάτι, ήμουν κι εγώ αγχωμένος σαν μικρό παιδί απ’ έξω. Πίστευα πως θα νικήσει η ομάδα. Μας το χρωστούσε αυτό η φετινή σεζόν. Είχαμε δείξει απ’ την αρχή πως είμαστε καλύτεροι, παίζαμε το πιο ωραίο μπάσκετ στην κατηγορία. Πίστευα πως στο τέλος κάτι θα γίνει και θα νικήσουμε».
Για το αν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο αυτή η άνοδος για τον ίδιο:
«Σίγουρα. Μπορεί να πήγα γύρω στα 25 μου στον ΕΦΑΟΖ, αλλά από εκεί και πέρα άρχισα να αγαπάω το μπάσκετ πιστεύω. Στον Φιλαθλητικό μού έδωσαν ρόλο, βελτιώθηκα προσωπικά, έκανα σχέσεις ζωής, αγάπησα το μπάσκετ και τον τρόπο που παίζαμε. Ήταν πολύ ξεχωριστή σαν ομάδα για ‘μένα».
Για το αν αυτό το ρόστερ έχει μέλλον και στη ψηλότερη κατηγορία:
«Πάντα μ’ άρεσε αυτό του ΕΦΑΟΖ, ότι ανεβαίναμε κατηγορία και συνεχίζαμε πάντα με 1-2 προσθήκες. Χωρίς πολλές αλλαγές, στήριζε τα παιδιά, όπως κάνει και τώρα. Πιστεύω πως μπορεί αυτή η ομάδα να συνεχίσει. Με 1-2 προσθήκες θα είναι μια καλή ομάδα στη National League 1».
Για το αν η φετινή ομάδα έχει κοινά στοιχεία με εκείνη του 2013:
«Τότε που είχα πάει ήμουν 25 χρονών περίπου, τα πιο πολλά παιδιά ήταν 20, αν εξαιρέσουμε 2-3 μεγαλύτερους. Εγώ ήμουν μεγαλύτερος από αρκετούς. Ένιωσα την ίδια… τρέλα με τους πιτσιρικάδες της ομάδας, υπήρχε ωραίο κλίμα. Για ‘μένα πιο πολύ λάτρευα το δίωρο που θα περάσω στην προπόνηση με όλη την ομάδα, ο αγώνας ήταν το τελευταίο προσωπικά, γιατί μπορούσα να βοηθήσω ως έναν βαθμό.
Ήταν και τα παιδιά πολύ καλά σαν χαρακτήρες και παικτικά ξεχώριζαν και μπορούσαν να “αρπάξουν” μια ευκαιρία και να παίξουν ψηλότερα. Είχε κοινά χαρακτηριστικά σίγουρα. Με μερικούς είμαι πολύ στενός φίλος ακόμα και τώρα. Είναι φίλοι που θα τους έχω για πάντα. Γενικά υπάρχει πολύ καλή σχέση με εκείνη την ομάδα. Ήταν πολύ μεγάλο το “δέσιμο” εκείνη την τριετία».
Για το μοντέλο του ΕΦΑΟΖ:
«Ο ΕΦΑΟΖ πάντα έχει νεαρούς παίκτες σε ηλικία, με καλά χαρακτηριστικά, που δίνει την ευκαιρία σε όλους να παίξουν. Είναι ένα κλίμα πάρα πολύ καλό για έναν νέο αθλητή, απ’ τις λίγες ομάδες που το προσφέρουν σε νέους αθλητές. Αυτό βγάζει από μόνο του μια υγεία, γι’ αυτό παλεύει με λιγότερα έσοδα σε σχέση με παλιά. Η ομάδα είναι σε πιο στενά οικονομικά πλαίσια σαν πολιτική, αλλά πηγαίνει καλά και ανταγωνίζεται».
Για την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση:
«Επειδή πέρυσι δε μπορούσα να παίξω, γιατί είχα ένα θέμα στον γόνατο, έκανα έναν καθαρισμό το καλοκαίρι και ήμουν για καιρό απροπόνητος. Μόνο λίγο γυμναστήριο έκανα. Μετά μίλησα με τον κόουτς Μάνο κι εκείνος μού έδωσε το κίνητρο να επανέλθω και να κάνω μια τελευταία χρονιά. Επειδή ο ΕΦΑΟΖ είναι ένα έξτρα κίνητρο από μόνο του, όπως και ο πρόεδρος ο Γιάννης Σμυρλής, είπα να προσπαθήσω να το κάνω μια τελευταία χρονιά στον ΕΦΑΟΖ.
Έχω κι έναν γιο 5 χρονών που ήθελα να με δει να φεύγω… όρθιος και όχι… κουτσός όπως πέρυσι. Όλα αυτά μου έδωσαν το κίνητρο. Στα φιλικά έβλεπα την ομάδα να νικάει ομάδες National League 1, να μη χάνει πουθενά και άρχισα να πιστεύω ότι ο ΕΦΑΟΖ μπορεί να ανέβει. Ήμασταν 1οι, αρχίσαμε να το πιστεύουμε περισσότερο κι εμείς. Στην αρχή δεν υπήρχε σαν στόχο η άνοδος, μετά φαινόταν, όμως, πως θα πάει καλά».
Για το επόμενό του βήμα:
«Επαγγελματικά ασχολούμαι και με κάτι άλλο, οπότε θα αφοσιωθώ περισσότερο στη δουλειά. Όσον αφορά το μπάσκετ, προς το παρόν μόνο σε ανεξάρτητες λίγκες. Έχω φίλους που παίζουν εκεί και θα πάω να παίξω κι εγώ εκεί για τον χαβαλέ. Είχε και πολλή ένταση η φετινή χρονιά, οπότε θα κάτσω λίγο, να πηγαίνω να βλέπω τα ματς πιο χαλαρά».
