Αναλυτικά όσα είπε:
Για το πώς κυλάει η προετοιμασία και τον τρόπο δουλειάς ενόψει της νέας σεζόν: «Έχουμε ξεκινήσει απ’ τις 19 Αυγούστου και από σήμερα πιάσαμε κάποιες διπλές προπονήσεις που κάνουμε πρωί-βράδυ, ξεκινάμε 06:30 το πρωί. Όλα τα χρόνια που βρίσκομαι σε τέτοια θέση, πριν ξεκινήσω τον σχεδιασμό είναι κάποιες συζητήσεις που κάνουμε.
Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που δεν αλλάζουν. Η ομάδα δουλεύει έτσι, όποιος μπορεί να τους ακολουθήσει ακολουθεί και την ομάδα, όποιος όχι δεν την ακολουθεί, ανεξαρτήτως αν είναι καλός παίκτη ή όχι. Δουλεύουμε σε τελείως επαγγελματικά πρότυπα, γιατί δε θέλουμε απλά να κάνουμε… μια παρουσία στην κατηγορία, θέλουμε πάντα να κάνουμε το κάτι παραπάνω και για να το κάνεις αυτό πρέπει να ιδρώσεις.
Επειδή η διάρκεια του πρωταθλήματος είναι μεγάλη, για ν’ ανταπεξέλθουμε στους δέκα μήνες αυτούς πρέπει να δουλέψουμε πολύ. Ο Μανδραϊκός παρέχει πράγματα που τα παρέχει μια επαγγελματική ομάδα».
Για τον σχεδιασμό του ρόστερ: «Ποτέ δεν άλλαζα μεγάλο μέρος του ρόστερ. Η ομάδα μας έχει κρατήσει έναν “κορμό” των 5-6 βασικών παιδιών από πέρυσι, ήταν κοινός σκοπός αυτός εξ αρχής. Κάναμε 5-6 προσθήκες που ήταν αναγκαίες, γιατί το ρόστερ πέρυσι δεν ήταν τόσο μεγάλο. Η ομάδα μας έχει ένα σύνολο 13 παιδιών που με αυτά θα πορευτούμε».
Για τις αλλαγές στο ρόστερ που μπορεί να «αναγκαστεί» μια ομάδα να κάνει κατά τη διάρκεια της σεζόν: «Πέρυσι είχαμε μια ομάδα η οποία μέχρι αρχές Γενάρη ήταν πάρα πολύ καλή, έπαιζε φοβερό μπάσκετ, κερδίζαμε όλα τα ματς πού εύκολα. Στις 9 Ιανουαρίου χτύπησε ο ψηλός μας, ο Αλέξανδρος Παπαγιαννακόπουλος, έπαθε χιαστό.
Μετά άλλαξε όλη η ομάδα, δεν είχαμε δεύτερο ψηλό σαν εκείνον και αναγκαστήκαμε να πάρουμε δύο παιδιά να μας βοηθήσουν, τον Λυτόπουλο και τον Κατσανεβάκη. Λόγω αυτού του τραυματισμού άλλαξε η εικόνα της ομάδας θέλοντας και μη. Βιώσαμε αυτό πέρυσι κι έτσι φέτος μεγαλώσαμε λίγο το ρόστερ. Έχουμε από δύο καλούς παίκτες σε κάθε θέση έτσι ώστε να έχουμε εναλλακτική λύση εξ αρχής αν κάτι συμβεί».
Για τον στόχο του Μανδραϊκού τη νέα σεζόν: «Έχουμε πάρει πάρα πολύ καλούς και ποιοτικούς παίκτες. Με τα πέντε παιδιά που έμειναν από πέρυσι, τα οποία δεν είχαν ξαναπαίξει στο τοπικό, συν κάποιες προσθήκες που κάναμε, ο στόχος είναι να σωθούμε όσο γρηγορότερα γίνεται. Εμένα, πάντως, δε μου κάνει αυτό… Τα play-out θα είναι μια αποτυχία, η ομάδα πρέπει να είναι στις 3-4 πρώτες θέσεις και, από ‘κει και πέρα, “τρώγοντας έρχεται η όρεξη”.
Έχουμε πολλή πίστη στη δουλειά που κάνουμε, δουλεύουμε πάρα πολύ. Έχουμε πολύ καλούς παίκτες και θέλουμε να γίνουμε μια πάρα πολύ καλή ομάδα. Σε αυτό το πρωτάθλημα για να πεις ότι θα σωθείς “εύκολα” πρέπει να κάνεις ομάδα που θα πρωταγωνιστήσει.
Νομίζω πως η ομάδα μας έτσι όπως είναι, δουλεύοντας και στο γήπεδο, κοιτάει ψηλά. Το πόσο ψηλά θα το δούμε στο τέλος Απριλίου. Εμείς είμαστε για τα δύσκολα. Εδώ στον Μανδραϊκό ο πήχης, με την παρέα που είμαστε, ο πήχης δεν είναι ποτέ χαμηλά. Μας ενδιαφέρει να κάνουμε το κάτι παραπάνω».
Για το μοντέλο που ακολουθεί ο σύλλογος: «Εμείς εδώ ακολουθούμε μια “συνταγή” που την έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν. Είμαστε ένα παρεάκι που πήραμε την ομάδα από τη Γ’ ΕΣΚΑΝΑ και την πήγαμε στην τότε Β’ Εθνική. Φύγαμε για ένα διάστημα, η ομάδα έκανε 2-3 χρόνια κάποιες πορείες εκεί και μετά πήρε την… κάτω βόλτα.
Εδώ είναι ένα μικρό χωρίο, όπως το λέω εγώ. Το ποδόσφαιρο μπορεί να βρει πάντα ανθρώπους ν’ ασχοληθούν, το μπάσκετ δε βρίσκει με την ίδια ευκολία όμως. Εδώ είναι μια συγκεκριμένη παρέα η οποία είχε σταματήσει ν’ ασχολείται μερικά έτη και μετά από κάποια χρόνια ξαναβρέθηκε.
Πρόεδρος είναι ο Κώστας Ρόκας, που είναι και αντιδήμαρχος στην πόλη μας, ο οποίος μάς βοηθάει πάρα πολύ, μας λύνει πάρα πολλά προβλήματα. Πέραν από πρόεδρος, είναι κολλητός φίλος. Είναι, επίσης, ο άμεσος συνεργάτης μου, ο Παναγιώτης Πέγκος, ο Γιώργος Μποζιονέλος, που είναι μέλος της διοίκησης, καθώς και ο Αιμίλιος Λινάρδος.
Όλοι όσοι ασχολούμαστε κάνουμε όλες τις δουλειές. Έχουμε και την τύχη να έχουμε τον δήμαρχο εδώ, τον Αρμόδιο Δρίκο, που μας βοηθάει πάρα πολύ. Είμαστε ένα παρέακι που έχουμε ξεκινήσει με πάρα πολλή όρεξη να πάμε την ομάδα όσο ψηλότερα μπορούμε.
Από τη στιγμή που ξεκινήσαμε, πάντα είχαμε μια φιλοσοφία: ποτέ δε στηριζόμασταν σε έναν. Πάντα είχαμε μια βάση από 10-20 ανθρώπους, που βάζαμε έναν στόχο μακροπρόθεσμο τριετίας-πενταετίας. Ακόμα κι αν βρίσκαμε έναν, δεν τον βάζαμε μπροστά, γιατί ξέρουμε ότι αυτός θα φύγει πιο γρήγορα.
Καλύτερα να έχεις μια βάση πιο μεγάλη ώστε αν λείψει ένας να έχεις τους υπόλοιπους 9-19, παρά να είναι ένας, να φύγει και να μείνει το μηδέν. Έτσι λειτουργούσαμε όλα τα χρόνια στον Μανδραϊκό και συνεχίζουμε με αυτό το σκεπτικό».
Για τη στήριξη του κόσμου: «Το πιο σημαντικό είναι ότι υπάρχει άμεση και πολύ μεγάλη στήριξη απ’ τον κόσμο, τόσο οικονομικά όσο και σε ό,τι άλλο που έχει να κάνει με την ομάδα. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα έπαιζε με… πέντε άτομα στο γήπεδο και φτάσαμε φέτος να μη… βρίσκεις να κάτσεις.
Πηγαίναμε εκτός έδρας και γεμίζαμε τα γήπεδα. Αυτό και οι ακαδημίες μας είναι τα πιο σημαντικά που έχουμε πετύχει. Πήγαμε στον Βόλο και είχαμε 150-200 άτομα στο μπαράζ.
Έφυγαν δύο πούλμαν απ’ την πόλη για τον Βόλο, συν άνθρωποι που ήρθαν με αυτοκίνητά τους. Όταν παίζαμε εκτός είχαμε πιο πολύ κόσμο απ’ τους γηπεδούχους. Είναι το “Α” και το “Ω” αυτό, σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις, γιατί βλέπουν ότι κάτι κάνεις».
