Η Μάγδα Γεωργίου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης και project manager του ευρωπαϊκού Erasmus+ Sport έργου SheCOACH για τον ΣΕΠΚ, συμμετείχε ως ομιλήτρια στη συζήτηση «Coming off the Sidelines: Advancing Women in Sport Professions» στο ENSE Forum 2026, που πραγματοποιήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου στο FH Kufstein στην Αυστρία.
Στο πάνελ συμμετείχε επίσης η Lisa Steffny από την ESV Olympia Köln και την Equaletics e.V., ενώ τη συζήτηση συντόνισε η Lisa Kalina από το European Network of Sport Education (ENSE), η οποία εργάζεται επίσης ως project manager στο SheCOACH.
Για το πού «χάνονται» οι γυναίκες προπονήτριες, επεσήμανε πρώτα τη μέση της καριέρας, όταν ξεκινούν τα χρόνια της φροντίδας της οικογένειας.
Στην Ελλάδα οι γυναίκες αφιερώνουν σχεδόν διπλάσιο χρόνο από τους άνδρες στη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων συγγενών, και τα ωράρια της προπονητικής δεν είναι σχεδιασμένα με βάση αυτή την πραγματικότητα.
Περισσότεροι από 40 προπονητές και προπονήτριες που μίλησαν στο SheCOACH επιβεβαίωσαν και ένα δεύτερο σημείο απώλειας, ανάμεσα στο αναπτυξιακό και το κορυφαίο επίπεδο, όπου οι προσλήψεις γίνονται ακόμη μέσα από άτυπα, κυρίως ανδρικά δίκτυα.
«Δεν είναι θέμα προσόντων», δήλωσε. " Είναι θέμα του ποιοι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στις ευκαιρίες - It's about who has access to the room."
Αναφέρθηκε επίσης στο έργο του SheCOACH, που συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Erasmus+ της Ε.Ε., στο οποίο ο ΣΕΠΚ είναι εταίρος, που φέρνει κοντά ομοσπονδίες, φορείς προπονητικής εκπαίδευσης και πιστοποίησης, συλλόγους και ενώσεις προπονητών/τριών με στόχο να κλείσει το έμφυλο χάσμα στην προπονητική του μπάσκετ. «Μια τέτοια αλλαγή δεν έρχεται από μεμονωμένες πρωτοβουλίες», είπε. «Έρχεται όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται μαζί στο ίδιο δωμάτιο.»
Υπογράμμισε τον ρόλο του mentoring, αναφέροντας το Πρόγραμμα Mentoring για Γυναίκες Προπονήτριες της FIBA Europe, το οποίο από το 2021 έχει στηρίξει 26 προπονήτριες από 16 χώρες. «Το ταλέντο φέρνει τις γυναίκες στην προπονητική», είπε, «αλλά οι μέντορες, τα ορατά πρότυπα και τα πραγματικά δίκτυα είναι αυτά που τις κρατούν εκεί.»
Ως πρακτικό βήμα, σημείωσε ότι οι σύλλογοι διαθέτουν ήδη τις δομές και την τεχνογνωσία για να αναδεικνύουν μελλοντικούς επαγγελματίες της προπονητικής, αλλά η πρακτική αυτή αφορά μέχρι σήμερα κυρίως τα αγόρια: σε νεαρούς αθλητές ζητείται συχνά να βοηθήσουν στην προπόνηση μικρότερων ομάδων.
«Δεν έχω δει ποτέ σύλλογο να κάνει το ίδιο με μια αθλήτρια», είπε. «Δεν κοστίζει τίποτα. Απλώς δεν το κάνουμε εξίσου και για τα δύο φύλα.»
«Αν πραγματικά θέλουμε οι γυναίκες να βγουν από το περιθώριο», δήλωσε, «πρέπει να σταματήσουμε να τους ζητάμε να αποδείξουν ότι ανήκουν εδώ και να αρχίσουμε να τους δίνουμε ό,τι δίναμε πάντα στους άνδρες χωρίς δεύτερη σκέψη: πραγματικές ευκαιρίες, πραγματική εμπιστοσύνη και χώρο να εξελιχθούν.»
Ερωτηθείσα τι θα μπορούσαν να κάνουν οι αθλητικοί οργανισμοί από αύριο κιόλας, η Μάγδα Γεωργίου απάντησε:
«Στον αθλητισμό, το στερεότυπο εμφανίζεται έτσι: η ηγεσία μοιάζει με άνδρα, με υψωμένη φωνή, με ένα συγκεκριμένο είδος εξουσίας.
Το απλούστερο που μπορεί να κάνει ένας οργανισμός είναι να αναγνωρίζει συνειδητά αυτή την προκατάληψη κάθε φορά που εμφανίζεται - σε μια διαδικασία επιλογής, σε μια απόφαση για τη στλέχωση του πάγκου, σε μια προαγωγή - να την κατονομάζει και να επιλέγει διαφορετικά. Δεν χρειάζεται νέα πολιτική γι' αυτό.
Χρειάζεται κάποιος στο δωμάτιο που να είναι διατεθειμένος να πει: '”Γιατί να μην επιλέξουμε γυναίκα - why not her?"
